Wolfsblog
Postbode?

 

In wat wij hier graag eufemistisch omschrijven als "een best wel stevig briesje" worstel ik met poststukken, fietstassen en postfietsenstandaard. 
Gaarne alles bijeen houden ongeveer waar het hoort. En droog! 
Ik zeg hoera voor de uitvinder van het postelastiek!
Even verderop zie ik een zeer fragiele dame het hofje binnen schuifelen.
Voet voor voet, sterk leunend op een stok.
Smal en breekbaar. 
Terwijl ik tracht mijn huis-aan-huis-tas tegen de storm in te hersluiten, komt aan haar voettocht een eind. Ze blijft wankelend staan.
Ach zo breekbaar en smal oogt zij.
Dan roept ze. 
"Postbode?"
Ik gooi mijn bundel terug in de fietstas en snel naar de dame toe. 
 
Steeds als iemand mij op mijn ronde aanspreekt, is mijn eerste gedachte:  "O nee! Heb ik iets fout gedaan? Issie boos?" 
De opluchting daarna is meestal groot, want het merendeel der lieden dat postbezorgers aanspreekt, heeft vooral behoefte aan wat aandacht; een praatje, een optimistische kijk op de wereld in het algemeen en hun vaak wat kleinere leefwereld in het bijzonder. "Het weer" is doorgaans leitmotiv in zulke conversaties. Ik ben daar goed in, want ik spreek pas van "slecht weer" als de temperatuur boven de 28 klein nulletje cee komt of je geen stap kunt zetten zonder al je botten te breken door gladheid. Gelukkig heb ik geen van beide condities al meegemaakt als postbezorger. Ik heb wel al heel wat opstapjes en hellinkjes gezien waar ik in echte winters goede kansen ga maken op hilarische uitschuivers. In ieder geval, ik ben dus een behoorlijk positief ingesteld persoon als het gaat om klimatologische omstandigheden op wijkgebonden basis. De aansprekers zijn doorgaans wat minder optimistisch van aard. Die kan je al blij maken door alleen maar te zeggen dat het allemaal reusachtig meevalt en ook dat de zon alweer bijna doorbreekt.
Maar dit terzijde. 
 
Zij riep mij. "Postbode?" 
Als een dor riet in de wind staat zij stil te wachten tot ik er ben.
"Wilt u mij helpen?"
"Welgaarne! Wat kan ik voor u doen?"
 
Zij wilde een stukje gaan lopen. Het waaide veel harder dan zij had verwacht. Zij kon niet tegen de wind in verder, en evenmin tegen de wind in terug. Maar terug wil zij, en ze is een beetje bang. 
 
Zij geeft mij haar stok en ik bied haar mijn arm. 
Voet voor voet gaan we terug naar haar voordeur.
"Nu kom ik wel binnen" zegt ze. Bedankt me. Verexcuseert zich voor het oponthoud. 
"Geen dank! Zeer graag gedaan!" 
En toch een goede dag gewenst, ondanks de storm, ondanks het binnen moeten blijven. Morgen zal het beter zijn; geloof me!
 
Ik keer terug naar mijn postbezorgersfiets. Ik weet inmiddels hoe die neer te zetten zodat bij stevige briesjes dat *** niet de hele ****in' tijd omdondert én ik ken mijn wijk inmiddels goed genoeg om niet in epische dwaaltochten te verzeilen wanneer, toch omgedonderd, mijn hele loop door elkaar valt. 
 
De dag dat de Kennedymars door mijn wijk kwam, stormde het ongekend hard. Mijn overvolle fiets - het was een hah-dag - donderde herhaalde malen om aan het begin van mijn loop. Pal voor de neuzen van de toeschouwers en EHBO-gedienstigen. Ik kreeg "hulp" van een omwonende, die de hele volgorde tot een lachertje maakte. Ik zei nog "U bent té goed voor mij, dit had nou echt niet gehoeven!" maar zij vatte dit op als compliment waar ik eigenlijk bedoelde te zeggen dat dit dus echt niet had gehoeven en sterker nog, liever niet was gedaan. 
Maar dit terzijde. 
 
De zeer fragiele dame met de stok, zij is een van de mooiste momenten van mijn nog jonge postbezorgersbestaan. 
Niet eens zo lang geleden liep ik zelf met stok. 
Oké, het is dan misschien wat extreem om daarna meteen maar postbezorger te worden.
Maar momenten als deze maken me extra gelukkig. 
 

Reacties

Rob Alberts op 02-05-2016 08:38

Wat een lief verhaal

Ik wens jou meerdere fijne momenten in je nieuwe bestaan.

Zonnige groet,

Clemens op 04-05-2016 04:16

Hey Wolf! Ik schaam me voor het slecht volgen van je logjes, of eigenlijk het reageren want ik lees wel en graag :)  Er komt altijd een vlaggetje bij het bericht in mijn brievenbus dat zegt dat jij er bent  met nieuws, zodat ik het niet vergeet. Maar tegen dat ik , laat, je logje lees ben ik vaak te moe om te reageren. Dusss... dan weet je dat. Vroeg of laat duik ik weer op hè.

Dank voor je reaktie, ja dat kan een verwarrend postje zijn bij mij! Het gedicht is, dat zie je goed, niet echt vrolijk en mijn opmerking eronder was dus eigenlijk ironisch of zoiets.  Maarrrr....  ik ben de laatste eh, 56 jaar of zo, gewend geraakt aan het feit dat ik als ik in een sombere situatie zit, ook vrolijke gevoelens kan hebben. En natuurlijk ook andersom.

Nou, als je daaraan nu gewend bent geraakt en er mee leeft, zit je dus eigenlijk helemaal niet slecht in je vel wat dat betreft. Is dat winst of niet? Positief dus!

Oké, je verhaal hier. Ik heb er van genoten! Ik zie het geploeter van je met een te zware fiets voor me!  Aangezien ik dat ook echt wel eens zie. En ik zie er Limburgse heuvels en trapjes en opstapjes en alle soorten hindernissen bij. Oeps (dat woord schrijf ik alleen maar, ik zeg het nooit). En dan dat moment - dat moment dat doordringt dat jij nu aan de andere kant staat, de kant van de mensen waar we wat steun aan kunnen hebben!

Dat soort momenten ja, dat zijn mooie momenten, tot mijn vreugde ken ik ze (niet kwa lichamelijke conditie, maar goed)  :)   Een nieuw bestaan, dat is het en ik gun het je zeer.

Nu beschrijf je het belang van die ommekeer maar summier, hoewel afdoend; maar als stukje moet het het dus ook hebben van 1. de aktie, maar die is  juist in dit geval niet noemenswaardig; en 2. overige vertelelementen!  En laat je nu dáár gigantisch scoren, haha. Ik  ben iemand die best wat beschrijvingen en uitweidingen en tussen haakjes kan hebben, maar echt niet teveel. En hier hangt een column/logje aan elkaar van  terzijdes en ik smul ervan. Dus het kan eigenlijk best !  Dit is een openbaring.

What next?

Een groet, en een goede ronde vandaag, o misschien niet op woensdag? ☼

 

Haba op 04-05-2016 12:52

Mooi dat je de tijd nam om die mevrouw te helpen Wolf, dat zou misschien niet iedereen doen. Ik denk dat je nog heel wat stof voor logjes uit het bestaan van een postbode kunt halen. Ja en die zware fiets. . . mijn zoon heeft zes jaar alle dagbladen voor het hele dorp hier (en in de zomer de vakantieparken) bezorgd. Tig fietsen kapot gereden, tja dan hou je ook niet veel geld over, maar voor een jonge knul wel leuk om uit te gaan ed. Ik hoop wel dat je als postbode beter betaald wordt dan als krantenbezorger. Ik lees je logjes met veel plezier en ben benieuwd naar al je belevenissen .

es op 13-05-2016 22:50

Ik zou willen dat hier zo'n postbezorger rondloopt. De nonchalance in de stad is bijna niet meer te verteren. De post van de buren rechts ligt bij links, de post van boven ligt beneden en andersom. Enne... zeg daar maar eS wat van...

Jouw verhaal geeft me een heerlijk vertrouwd/ouderwets gevoel. Mooi dat het (nog) bestaat!

Clemens op 14-05-2016 02:38

Ja klopt, wat die ronddwarrelende  bloesems betreft, prachtig hè. En mensen maar klagen dat het op hun auto komt. Ik heb trouwens geen bloesemstraat,  hier in de buurt zijn er waar ik zeer jaloers op ben. Maar die bewoners hebben dan weer niet het landgoed van Thatfullmoonguy Manor  :)

Dankje voor het compliment hè! Fijn weekend!

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl