Wolfsblog
Enkeltje specialisten

Op de dag af elf maanden na het ongeval is dan toch de diagnose gesteld. De MRI-scan, “die zeker niets op zou leveren en dus geheel overbodig was” heeft duidelijke afwijkingen aangetoond aan de enkelbanden, en botoedeem: vocht in het bot.

Niet operatief behandelbaar; behandeling bestaat uit fysiotherapie en langdurig NSAID’s – Diclofenac dus met bijbehorende maagbeschermer. En tijd, véél tijd. “Een zeer pijnlijke en zeer langdurige zaak” zei de orthopeed, en omdat er al bijna een jaar voorbij is, vroeg ik uiteraard hoe lang langdurig ongeveer zou zijn: "een jaar… twee jaar… als je maar goed voor ogen houdt dat het ooit over zal zijn… misschien nog een beetje langer maar blijf hopen." Die eerste elf maanden tellen niet mee.
 
Terug naar de diagnose. Hoe de hel komt er vocht in een bot?
“O maar dan weet ik wel wat er gebeurd is” zegt de fysiotherapeut, en hij pakt er de voet van Hein bij. Hein is het geraamte in de fysioruimte waar ik graag een babbeltje mee maak tijdens de rustpauzes. Bij de klap is in plaats van een breuk aan de buitenkant van het bot een kneuzing naar binnen ontstaan. Daarmee is een beschadiging [allang niet meer zichtbaar] opgetreden waardoor vocht in het bot kan komen. Dit geneest maar heel moeizaam en is, jawel, zeer pijnlijk. De ligamenten [enkelbanden] hebben een immense ruk gekregen waardoor die niet meer fatsoenlijk de druk opvangen waarmee je op je voet steunt. Met als gevolg dat je nauwelijks op je voet kunt steunen zonder te verrekken van de pijn, elke keer als de onderkant van het enkelgewricht raakt aan het aangedane bot. Bij elke stap dus. Bij vrijwel elke beweging dus.

Werd me ineens veel duidelijk. Waarom met de voet gestrekt kracht zetten wel kon en de voet strekken zowieso verlichting geeft. Waarom een simpel tikje links of rechts langs de enkel direct leidt tot verscheurende pijn. Waarom het lopen met krukken de eerste aanzet tot verbetering was: eindelijk viel de druk weg. En waarom de NSAID’s baat hebben.

Daar is een lange, dure, beschamende weg aan vooraf gegaan. Beschamend voor de heren specialisten, durf ik te zeggen. Want vanaf het prille begin heb ik exact aangegeven wat de klachten waren, waar de pijn zit, wat voor pijn het is, wat wel en niet mogelijk is met lopen, en welk onderzoek ik wilde omdat ik zeker was dat daar duidelijk zou worden wat er aan de hand – heuh, voet -  was.
Een résumé. 


Om te beginnen de dag van het ongeluk zelf. Toen ik nog aan mijn collega’s doorbelde dat het wat later werd omdat er iets met mijn been was. Op dat moment had het onderbeen al twee keer de normale omvang en kon ik er niets meer mee; klappertandend van de pijn ben ik naar de EHBO gebracht. Omdat alles nog kon bewegen, werd besloten tot een drukverband, rust, hoog houden en pijnstillers. Al rap daarna ben ik de eerste keer naar de huisarts gegaan vanwege een fel opspelende elleboog en een almaar zwarter wordend, niet in omvang afnemend, debiliserend pijnlijk onderbeen. Het duurde een paar weken tot de diagnose voor de elleboog werd gesteld – slijmbeursontsteking – en het been moesten we nog even aankijken. Dat deden we; met gepast afgrijzen voor een been dat vrijwel helemaal zwart was verkleurd. Na een week of zes begon de frequente inloop bij de dokter, want alles bleef maar bij hetzelfde en de pijnen bleven even hels. De dokter, een AIO, had diep ontzag voor omvang en verkleuring voor het been maar besloot telkens weer om het nog even aan te zien, tot ik eiste mijn eigen huisarts te spreken te krijgen. Ondertussen al een reeks van pijnstillers achter de kiezen, oplopend in sterkte en werking.
Toen waren we al een maand of drie verder. 

Nog steeds zag het been eruit of het aan het afsterven was, wat de dokter dezelfde uitroep ontlokte als de fietsenmaker die mijn fiets twee maal ter reparatie kreeg: “ZO! DAT moet een KLAP zijn geweest!” Dat moet het inderdaad zijn geweest, want het punt is dat ik niet weet wat er met mijn been is gebeurd. Ik weet nog dat ik na een lange sleurpartij uiteindelijk mijn stuur moest loslaten, heel hard vloekte, en daarna – wel, daarna was ik overeind, en maakte dat ik van die leipe weg afkwam. Scooter en scooterbitch stonden toen al op de stoep. Het lijkt erop dat ik toch even uit de wereld ben geweest. In de eerste week merkte ik wel dat ik zeer onzorgvuldig was zonder het direct te weten; ging de hond uitkreupelen met de deur open, zette het gas aan zonder vlam, een pan zonder inhoud op het vuur – dat soort dingen. Ik begon zinnen die ik niet af kon maken. Alles in een tunnel van pijn.

De dokter diagnosticeerde zenuwbaanbeschadiging, waarvoor Tramadol werd voorgeschreven, en besloot me naar de fysiotherapeut te sturen. Dat hebben we een paar weken volgehouden maar na een eerste verbetering werd het weer slechter, tot verder oefenen niet meer mogelijk was. Toen werd besloten de gang naar een specialist te maken om verder te kijken wat er mogelijk aan de voet was. Met een aanvraag voor een MRI-scan.
Inmiddels was het december. 

De orthopeed liet botfoto’s maken. Daar was niks op te zien. Hij stuurde me naar de sportarts voor een drukmeting, op verdenking van een compartimentsyndroom. Alle symptomen klopten dus ik was al overtuigd dat we de oplossing nabij waren, maar: de drukmeting was niet afwijkend, hoe hard de geïrriteerde drukmeterspecialist ook zijn best deed. Het was ook eigenlijk veel te laat voor die meting; die hoort vrijwel direct na zo’n ongeval plaats te vinden. De sportarts wilde trouwens die meting helemaal niet laten uitvoeren. Hij veegde alle voorgaande onderzoeken en geschiedenis gevoeglijk van tafel want dat was allemaal maar onnutte informatie en “ach, wat weet zo’n fysiotherapeut nou”. Hij was eigenlijk van mening dat het allemaal wel zou komen door het verkeerd afrollen van de voet en wilde me een zooltje in de schoenen laten aanmeten. Dat zonder me ook maar een stap te hebben zien lopen. Wel zette hij me letterlijk in mijn hemd en ging daarna nog een kwartiertje naar een andere patiënt, en eenmaal terug moest nog een telefoongesprek worden gevoerd, dus van het totale consult heb ik die eikel misschien tien minuten werkelijk gesproken. Ik las later dat dit een gerenommeerd sportarts is waar sporters uit heel het land naar toe komen. Nunja: ik ben geen sporter en met mensen in zwarte kleding hebben ze op die afdeling duidelijk geen ervaring; ik werd behandeld als een vreemde afwijking van de menselijke soort. Gerenommeerd of niet, onbeschofte botteriken van zijn kaliber ben ik nog maar zelden tegengekomen.

Ik weigerde het zooltje, zegde de vervolgafspraak met deze arrogante idioot af en keerde terug naar de orthopeed. Die wist het niet meer want het bot was in orde. “En de weke delen dan? Die kunt u toch ook in beeld brengen?” Ach, dat was naar zijn mening nergens goed voor. Ga maar naar de pijnpoli.

Nu wilde ik best naar de pijnpoli en de zaak laten platspuiten, graag zelfs, maar ik wilde wel eerst weten wat we dan gingen platspuiten. Ik heb dus een second opinion aangevraagd.

Ook de tweede orthopeed liet eerst maar eens botfoto’s maken. Dat was natuurlijk al gebeurd maar ja, we vergeten even wat er allemaal al is geweest. Ik moet zeggen dat ondanks mijn scepsis, deze orthopeed uiteindelijk wel degelijk verder heeft gekeken dan zijn tunnel breed is. Na de botfoto een radiografie van het bot. Niets zichtbaar. De orthopeed zag wel ‘shin splints’ bevestigd, concludeerde botvliesontsteking, en zette me per ommegaande vier weken in het loopgips en terug aan de NSAID.

Na vier weken gips kon ik weer helemaal niet lopen. Maar de pijn van knie tot enkel was inderdaad verdwenen. Nu enkel nog de enkel.

En toen besloot de second-opinion-orthopeed dan toch maar tot het laten maken van die MRI, ook al verwachtte hij nadrukkelijk helemaal niets daarvan. Tien maanden na het ongeval. Drie weken wachten op de uitslag.Ondertussen fysio en “het mag best pijn doen”; OK dan! Zelf al helemaal geen hoop meer dat die langverwachte scan inderdaad iets op zou leveren. Verwijsbrief naar de pijnpoli zelfs al bij me gestoken om direct na het [laatste] bezoek aan de orthopeed een afspraak te maken. Platspuiten die handel!

Tijdens het wachten in de spreekkamer kon ik mooi de scans bekijken die al op het beeldscherm van de specialist waren geplaatst. Heheh. Zo vaak zie je de binnenkant van je enkel niet! En kijk, precies op de pijnpunten vlekken, da’s ook sterk.

Dan komt de goede man binnen en hij vraagt hoe het gaat. Mjah: ik merk sterke verbetering in de fysio omdat de combinatie Tramadol-Diclofenac me in ieder geval in staat stelt de oefeningen uit te voeren. Voor het overige zit de pijn nog precies waar hij al die tijd gezeten heeft.
Er zijn inderdaad afwijkingen gevonden op de scan” zegt hij dan. “U bent dus niet gek!”
Nou kan daar over gediscussieerd worden maar we houden het even in de context.
Ik denk dat ik de diepste zucht van het afgelopen jaar heb geslaakt. 

Maar geen operatieve mogelijkheden, dus ik moet het weer eens helemaal zelf doen. Ik zal de brandende electronische enkelband mogelijk nog jaren houden. Als ik moe ben, ziek, gestressed, het weer omslaat, of zomaar zonder reden, gaat de band tekeer als een kleine energiecentrale die me het lopen zonder kruk vrijwel onmogelijk maakt. Normaal is de band hanteerbaar maar altijd aanwezig. De fysio is geïntensiveerd om de banden en spieren te versterken en zo de druk van het gewricht af te halen. De medicijnen mag ik houden zolang en zo sterk ik zelf ondervind dat nodig is. De vanzelfsprekendheid van gewoon lekker lopen is er niet meer; elke stap is een oefening. Mijn grootste ontspanning, met de hond bos en veld in, is dus mijn grootste oefening geworden. En voor baldadig lekker op de fiets naar een bekende een dorp verder word ik genadeloos afgestraft.

Het zij zo. “Aan het eind van de lange tunnel is licht”, sprak de orthopeed ten afscheid.

Vond je dit een lange blog? Heeft het je misschien wel tien minuten gekost het te lezen? Het heeft mij ruim 335 dagen, 8040 uur, 482.400 minuten gekost om hier te komen. Het ongeluk duurde misschien een minuut, twee minuten. Wachtijden in de specialistenruimtes wil ik niet eens meer uitrekenen. Het langste half uur was trouwens de tijd dat ik het been helemaal stil moest houden in de scanner. Het been heeft de neiging te trekken en steken en ik beweeg het voortdurend in andere houdingen. Dat mag niet in de MRI-scanner.

Ik zeg tot slot enkel dit: sinds de dag van het ongeval besef ik dat het zomaar ineens over kan zijn met je leven zoals je dat tot dan toe hebt gekend. Je kan verongelukken en niet meer opstaan. Je kan verongelukken met schade die vele malen erger is dan mijn enkeltje. Ik heb trouwens geluk gehad dat ik mijn hoge kisten droeg die dag. Met ander schoeisel was zeer waarschijnlijk het hele gewricht verbrijzeld. Ik kan nog steeds niet door het verkeer zonder permanente staat van lichte paniek, en ik zie dagelijks bijna-ongelukken door stompzinnig gedrag van medeweggebruikers die zichzelf geweldig stoer vinden met hun twee of vier gemotoriseerde wielen onder de reet. Ik stel voor dat iedereen eens ruim gaat inhalen in plaats van rakelings te passeren; bochten neemt in plaats van ze af te snijden; stoplichten respecteert en mede-weggebruikers evenzeer. En als je altijd maar haast hebt, vertrek dan gewoon eens wat eerder van huis. Het leven is te kwetsbaar om mee te spelen.  





Reacties

Pagina12
lekkeretenisnietvies op 22-06-2008 00:10
Tjonge! En hoewel je beschrijving van de pijn behoorlijk heftig is, lijkt mij het frustrerendst het idee dat mensen je niet serieus nemen..
Man o man wat een verhaal! Dat noemen wij bij ons een Major Clusterfuck.. Hopelijk hebben ze nu alles gevonden?
dawolf op 22-06-2008 00:13
Njah. Hier gebeurde dus iets heel bizars: Punt heeft blogs en reacties door elkaar gegooid. Daarom maak ik een copy/paste van de reactie van Weegschaal zoals ze die geplaatst had.

Naam:     weegschaal
Homepage:    weegschaal.punt.nl
2008-06-21 17:03:35

Ik zie hierboven reacties die volgens mij niet bij dit blog horen...???   Neemt niet weg dat ik idd die 10 minuten tijd heb genomen om je blog te lezen. Een verschrikkelijk relaas... Het lijkt wel of je slechts nog met de benodigde mondigheid serieus wordt genomen.   Ik kan alleen maar hopen dat het je beter zal gaan from now on. Enneh: die apen-racertjes bij mij zal ik nog even extra vermanend toespreken!
dawolf op 22-06-2008 01:35
Nou moe. Punt blijft klooien met de reacties. Ik had er eentje verzonden maar die komt dus niet aan. Opnieuw!!
 
Allereerst, de Bonebakkers blog indachtig, waarom toch zo'n héél erg lange blog geplaatst? Heel eenvoudig: omdat het een heel erg lang verhaal is waaruit zelfs nog zaken zijn weggelaten. Aan zoekopdrachten zie ik bovendien dat er behoefte is aan dit soort verslagen. Zelf heb ik in de afgelopen maanden ook het nodige rondgegoogeld; niet direct gevonden wat op mijn been betrekking had, maar vaak wel stukjes informatie en ook geschiedenissen van anderen waar ik wat mee kon. Welke onderzoeken zijn er, wat kun je verwachten, om over de anatomie van been en enkel nog maar te zwijgen.
 
Weegschaal, wat die mondigheid betreft: dat is toch een moeilijk punt. Je wil serieus genomen worden en merkt dat er niet geluisterd wordt, of heel slecht; dan zie je dat de specialisten elk voor zich van voren af aan beginnen en voorgaande rapporten, onderzoeken, negeren, verwijsbrieven niet lezen, medicatie die al maanden goed werkt afschrijven - enz enz ad nauseam. Je kan geen grote bek opentrekken, wil geen 'vervelende' patient zijn, maar klakkeloos doen wat de heren bedenken is ook geen optie, want zoals uit mijn verhaal al blijkt, ze kunnen er ook gewoon volkomen naast zitten. Het is dus zoeken naar de juiste mondigheid. Dat valt niet altijd mee en de frustratie kan dus groot zijn, zoals Lekkereten ook opmerkt.
 
Ja., ik denk dat ze nu alles hebben gevonden wat aantoonbaar is. De zenuwbeschadiging [waar de second-opinion-orthopeed het dan weer liever niet over wou hebben] was al vrij snel gediagnosticeerd, daar heb ik medicatie voor en verder gedraagt die zich zoals zenuwbeschadigingen zich nu eenmaal gedragen - daar is niets aan te verhelpen. De gang naar de specialisten heeft me uiteindelijk verklaard wat het is dat ik voel, ik weet nu dat ook al doet het allemaal pijn, er niets door lopen of bewegen verder kan beschadigen en dat ik dus alles op de fysio kan inzetten.
 
Ook kan wat mij betreft het verzekeringsverhaal nu worden afgesloten. Die letselschadeadvocaat van mij vangt gemiddeld 800€ per maand voor het beheren van mijn dossier en het schrijven van een sporadisch briefje, terwijl die van de tegenpartij de tijd gebruikt om de zaak te traineren. Laat ze de rapporten maar bij elkaar leggen, de einduitslag beoordelen, een prognose maken voor de toekomst en de zaak afronden. Dan zijn we waarschijnlijk alweer heel wat maanden verder trouwens... maar om te lopen kan ik geen handjes vasthouden en dat wil ik ook niet.
muzieksentimenten op 22-06-2008 19:03
Je zit er maar mooi mee. Wens je veel sterkte!
 
Anneke
weegschaal op 23-06-2008 01:49
"U is toch wel verzekerd???"
dawolf op 23-06-2008 02:00
Jaja ik ben verzekerd! De verzekeringskwestie die nog speelt via de letselschadeadvocaat is al op de dag van het ongeval gestart en wel door toedoen van de tegenpartij!! Zonder dat had ik niet eens geweten hoe ze heette. Magut dat staat allemaal onder 'Ongeval'.  Dat ik uiteindelijk met een advocaat in zee ben gegaan, is vanwege de onwilligheid van de tegenpartij cq diens verzekering om over de brug te komen met mijn schadevergoeding!
weegschaal op 23-06-2008 02:29
Oh gelukkig maar....
Zohra op 23-06-2008 02:36
Wat een ellende zeg en dan nog te bedenken dat je er wellicht nog JAREN mee moet rondlopen. Kan dat ongeluksscootermens niet worden aangeklaagd ofzo? Je ziter maar mooi mee, nog een wonder dat het je lukt om zon lap tekst in te tikken in een waarschijnlijk ZEER moeilijke houding zo achter de pc.
 
Je hersens zullen in middels ook wel helemaal week zijn van de pijstillers en je maagwand inmiddels geperforeerd. Dat gaat me dat mens een lieve duit kosten als je ze zou aanklagen
 
Ze mag van geluk spreken dat jullie niet in Amerika wonen waar je ze me toch voor een leuk bedragje zou kunen sewen wegens opgelopen schade. Dan kon je je tenminste nog op een troon laten ronddragen door een stel goddelijke slaven
 
Punt blijft dat je met een ongelooflijke klotepijn zit en je niet meer je dingen kan doen zoals je gewend bent ze te doen. 't Is ook een cliché te zeggen: 'wees blij dat het 'slechts' dit is wat je overkomt en datje niet verlamd bent, want in feite ben je dat want je kan eigenlijk geen kant meer op door de pijn dus ben je minstens zo verlamd als een verlamde... pfff
 
Ik wens je veel sterkte hoor. Probeer eens een goede magnetiseur te vinden om de pijn te verlichten , het werkt echt en hoewel het niet geneest maakt het je proces een stuk draaglijker om doorheen te komen.
 
Ik had ook nooit verwacht 14 jaar depressies te overleden, maar het is me achteraf toch gelukt...
 
Ik wens je veel sterkte!
 
~Zohra ~
Zohra op 23-06-2008 02:37
Ehhh 'overleden; is in deze dus 'overleven' typo, darling heheheeh
Kroossie op 23-06-2008 13:52
Aan je verhaal kun je goed zien met welke nasleep je te maken hebt door zo'n stink-ongeluk van enkele minuten. Jammer dat je zoveel pijn hebt, ik hoop dat het spoedig mag verbeteren. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte ermee.
Missy op 23-06-2008 16:39
Aww. Sterkte. Echt wel kut.
Jeannette op 23-06-2008 21:00
wat herkenbaar geschreven.
en dan zo leuk eindigen met de tijd hoelang je hierover gedaan hebt.
maar daar komt dus nog heel veel tijd bij zo te lezen.
mooie achtergrond heb je trouwens.
 
ik wens je sterkte met alles verder in dit traject.
 
jeannette.
zwamneus op 24-06-2008 01:45
Sterkte, pijn is klote, maar je kunt eraan wennen weet ik uit ervaring. Het vreet wel al je energie op, en vaak je levenslust.
dawolf op 24-06-2008 03:19
Yo, Zohra, zoooooooo erg is het nou ook weer niet hoor . Ik heb een sterke maag! En rondgedragen worden op een troon door een stel slaven, hoe goddelijk ook, behoort niet direct tot mijn ambities . Natuurlijk is het beperkend. Maar toch heb ik geluk gehad. Het had nog veel erger kunnen zijn. We overlijden het wel  .
 
Jeanette, welkom, dank voor je reactie en jouw site is de moeite waard om naar terug te keren zag ik!
 
Voor iedereen in een dergelijke situatie geldt, denk ik: laat je niet gek maken. Jij weet zelf heel goed wat je voelt. Ik wist vanaf dag 1 dat er iets echt heel niet goed zat in dat been. Dat het meer was dan alleen maar een hoop vocht en bloeduitstortingen. Ik heb net als iedereen een gezonde afkeer van artsen, specialisten en ziekenhuizen, om over al die rotonderzoeken nog maar te zwijgen. Maar ik wilde weten wat er was, voordat ik "de zaak liet platspuiten" of me liet afschepen omdat de heren het niet meteen konden vinden. Een frustrerende weg te gaan, die ik nu gelukkig kan afsluiten. Dat er nog een letselschadevergoeding moet komen is prima, maar het zegt me verder niet zo veel. Het zegt de tegenpartij waarschijnlijk meer. En daar is het uiteindelijk om begonnen; de scooterbitch heeft nooit willen erkennen dat zij fout is geweest, nooit gevraagd hoe het nou ging of iets van zich laten horen anders dan "laat me met rust". Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, jongedame.
Maar je gaat wel twijfelen als de tunnelvisie-specialisten maar blijven volhouden dat er niks te zien is [en ondertussen dat ene onderzoek weigeren te laten uitvoeren waaruit zou blijken dat er wel iets te zien is]. Terwijl jij degene bent die wakker ligt en de beperkingen moet leren hanteren, niet zij. De medische wetenschap mag dan ver gevorderd zijn, het blijven mensen die haar hanteren, met al hun vooroordelen, nukken, onverschilligheid, arrogantie. Ze verdienen er goed aan en onthoud dat ze dat onderzoek echt niet van hun eigen zakgeld hoeven te betalen. De patiënt is er niet voor de specialist. De specialisten zijn er voor de patiënten. Het lijkt erop dat ze dat zelf nog wel eens willen vergeten.
Missy op 24-06-2008 09:23
Eensch... Onze huisarts is soms ook nogal snel met 'zit tussen je oren'. Ik durf wel van mezelf te zeggen dat ik me ervan bewust ben als pijn inderdaad daar vandaan komt (want dat kan wel). Het is goed dat daar ook aandacht voor is, maar inderdaad, deze heeft het vooroordeel dat vrijwel alles daar bij mij aan ligt. Zat er pas een stagiair, oh, ik denk gelijk om onderzoeken vragen zonder dat ik het weer mag doen met een lief advies over vrolijk leven enzo (kan ik allll!). Dus ik zeg tegen hem, ik weet dat ik moeilijk uit mn hoofd kijk, maar probeer er anders langs te kijken, want daar kan ik ook niks aan doen, dat is mn normale hoofd (ja hee. ik moet t er maar mee doen he), hij lachen, dus ik zeg waar ik last van heb en ik krijg netjes een onderzoek. Héhe. Krijg ik een tijdje later antibiotica, over!! Was dus wel gewoon iets in m'n maag (bacterie ofzo). Niks tussen die oren! (Ja er zit wel wat... gelukkig.. mag tnog wel beter leren gebruiken soms.. maar niet dat dus).
 
Dus je hebt helemaal gelijk. Er zijn overigens ook particulieren waar je een volledige check up kunt laten doen. Ik ben dit wel van plan. Je betaald het dan grotendeels zelf (afhankelijk van je verzekering). Maar sommige dingen zijn zo simpel op te lossen dat het zonde is om het niet te doen. Ik voel me weer helemaal lekker nou.
 
Wat de juridische sjit betreft, ik vond jouw verhaal een geweldige casus om eens mijn hoofd over te breken (op über beginner niveau nog hoor) maar ik snap echt niet dat zij zo ver heeft kunnen komen en op basis waarvan.. Ik kon in ieder geval niets vinden wat haar acties juridisch zou ondersteunen. Wat n aso's.
Naald op 24-06-2008 20:46
Daar ben je dus letterlijk mooi klaar mee. Het lijkt er tegenwoordig op, dat je eerst zelf een diagnose moet stellen en dan zien dat je de heren medici aan de praat krijgt. Onnodig veel tijd gaat er verloren doordat ze eerst eens van alles gaan uitproberen. Moedeloos wordt je er van. Sterke ermee
dawolf op 25-06-2008 03:17
Stomtoevallig hadden we het vandaag nog over die 'total body checks' , Missy. Ik kan me niet voorstellen waarom mensen zich [voor veel geld] willen onderwerpen aan zo'n 'check' terwijl ze zichzelf gewoon goed voelen. Hebben ze bevestiging nodig voor hun gevoel? Ik ga niet naar een dokter of onderzoeker of wat dan ook als ik me goed voel. Ik ga naar een dokter als ik merk dat er iets vervelends zit wat niet vanzelf overgaat. Dan verwacht ik te ontdekken wat dat vervelende element is. Ik hoef niet te horen wat goed is, want dat wist ik al. En mocht onverhoopt blijken dat er ergens iets zit wat misschien wel voor problemen zou kunnen gaan zorgen - wel, dan zou me dat worst wezen. En ik ben vegetariër. Dus. Kan je nagaan. Er zijn ook een hoop aandoeningen waarbij het nog maar de vraag is of ik me er voor zou laten behandelen, mocht het de kop opsteken.
Ik heb zeker wel overwogen naar zo'n privé-kliniek te gaan voor een MRI van mijn been. Het slechte been, uiteraard. Als ook deze specialist was gebleven bij zijn mening dat dat niks zou opleveren, was ik me wel gaan oriënteren op kosten en mogelijkheden van een privéscan. Gelukkig hoeft dat nu niet.
 
Naald, , Dat kon ik niet korter en duidelijker stellen! [Vandaar dit lange blog]. Maar moedeloos worden wij niet! Somtijds radeloos, een enkele keer redeloos, maar nooit moedeloos! Speciaal bij volle maan voel ik soms een uitzinnige razernij in mij opkomen die mij het schuim op de kaken drijft gelijk de berserkers; maar bij het ochtendgloren ben ik doorgaans weer genoeg bij zinnen om over te gaan op modus "voorwaarts voorwaarts kameraden". Een goeie pil op prescriptie helpt daar natuurlijk ook wel weer het nodige bij.

Missy op 25-06-2008 08:52
True, dit is ook echt bedoeld voor mensen waar niet echt wat mis mee is, maar die gewoon willen weten hoe ze zich (nog) beter kunnen voelen. Veel mensen hebben wel van die vage klachten waarmee je niet zo snel naar een arts zou stappen. Moeheid, weinig energie, tsja, kan je overal aan toeschrijven, er is altijd wel een reden voor te bedenken. Soms zijn die dingen heel simpel op te lossen met een beetje ijzer en/of magnesium, of vitamine B12. Dan denk je sjiiit wist ik dat maar eerder. Dus juist eigenlijk voor de mensen die niet voor ieder onzinding naar een arts willen (omdat dit er voor bedoeld is, en een arts eigenlijk niet, belast je dan ook geen mensen die hun tijd beter kunnen besteden + zorgverzekeringgeld dat beter besteed kan worden). Dus het was juist ook uit die 'hier ga ik dus niet voor naar een arts' gedachte. (Nu is het in mijn geval gewoon ook heel waarschijnlijk dat er inderdaad bepaalde tekorten zijn, je weet wel dat verhaal, dus dat ligt dan misschien weer wat anders)..
 
Wat jij zegt over onbeschofte specialisten vind ik wel shocking zeg. Je zou toch beter verwachten van een specialist. Dat heb je vaak he? Dat mensen die in 1 ding toevallig goed zijn, lui worden, en denken dat ze alles al weten, en daarmee hun eigen talent teniet doen. Kleine valkuil bij succes (niet om de toch al zo populaire angst voor succes ff nog verder te promoten). Ik heb het ook meegemaakt, met stages. Dat je 4 jaar lang leert hoe je een zakelijke brief maakt en dat mensen die dit altijd 'op gevoel' gedaan hebben je dan gaan verbeteren en het faudt doen. Persoonlijke smaak verwarren met deskundigheid enzo. Heel irritant. Oh well. *Gauw verder studeren gaat*.
 
Sterkte met da poot, in ieder geval!! (oh en meer nieuwsss; ik heb besloten weer te gaan bloggen, coming soon... ).
satanica op 25-06-2008 13:51
Verdomme!! Ik kan nou zo kwaad worden als ik lees wat voor een stelletje kwakzalvers jij mee te maken krijgt! Bij alles is het tegenwoordig " niet zeuren, neem maar een paracetamolletje". Al liggen je darmen letterlijk om je nek heen gevouwen, nog is het " hier heeft u een pilletje, komt vast goed hoor. Nee meneer, dat u zoveel bloed verliest is normaal hoor, gaat vanzelf over". Zo zie je maar weer dat ook als je lichamelijk wat mankeert je ook niet serieus wordt genomen!!
dawolf op 28-06-2008 04:42
Bwah! Krijg binnenkort beide advocaten, m'n eigen en die van de tegenpartij, op huisbezoek! Geen idee wat ik me daar bij voor moet stellen.  
satanica op 29-06-2008 21:40
Ik denk dat je er niet al teveel van hoeft te verwachten, behalve een hoop gepraat... In ieder geval wel fijn dat jou advocaat er ook bij is, misschien komt er wel een overeenkomst tussen jou en de tegenpartij? Zou wenselijk zijn, vooral in de zin van schadevergoeding..
dawolf op 12-07-2008 03:32
Hatsekidee! De advocaten zijn geweest! En dat was een goed gesprek! Van de 'tegenpartij' helemaal niet het kruisverhoor wat ik had verwacht. Sterker nog: die twee hebben samen zitten overpeinzen welke kosten ik allemaal in rekening zou mogen brengen! Gaandeweg kom je dan tot de ontdekking dat de impact van zo'n lamme achterpoot veel groter is dan je op het eerste gezicht zelf denkt - misschien ook wel omdat je door de voortdurende pijn eigenlijk nooit veel verder denkt dan het hier-en-nu. Ik roep wel steeds heel hard dat ik niks aan mijn handen heb en dus de zaken best wel zelf kan - maar dat je een heel aantal dingen niet fatsoenlijk kunt uitvoeren als je niet op twee benen kunt staan, en dat wat je wel kunt, een heel aantal beperkingen met zich meebrengt, ja, daar had ik niet zo bij stilgestaan. Niet stil willen staan misschien ook wel. Dus dat is dan wel even behoorlijk confronterend.

Grootste geruststelling: als de maximum vergoeding voor de fysio is bereikt, mag ik gewoon verdergaan als dat nodig is. Die kosten hoef ik dan niet zelf te betalen.
Grootste verrassing: er liggen hier sinds vorig jaar enkele grote en zware onderhoudsklussen in huis die ik niet meer zelf kan uitvoeren. Ik mag kijken of er een bedrijf is wat dit voor me kan uitvoeren, en hoef dan enkel de materiaalkosten zelf te betalen. Ik zou zelfs iemand mogen inhuren om het zwaardere huishoudelijk werk eens in de week ofzo te doen zodat ik zelf ook weer wat tijd vrij krijg om iets anders te doen dan de toko bijhouden. Want ja, alles kost veel meer tijd tegenwoordig en de prijs voor dat alles is extra pijn.
 
Ik merkte dat ik de gedachte aan 'hoe het was voor het ongeval' sterk heb uitgebannen. Ik kijk naar hoe het nu is en wat ik nu kan [en probeer steeds weer om net even verder te gaan - wat dan genadeloos wordt afgestraft door het been]. Ik moest echt diep nadenken hoe de dingen voor het ongeluk gingen. Nunja. Daar word je dan even niet vrolijk van. Het is vaak de feedback van vrienden waardoor ik besef : verdammt ja, er is veel veranderd. 
 
Ondertussen is in de fysio in volle gang. Het gaat veel minder snel dan ik zelf zou willen. Dan denk je dat je best wel weer evenwicht hebt, blijk je toch gewoon om te donderen als je écht op dat been gaat staan. Kan je tien minuten op de loopband, denk je aha! , zetten ze die loopband omhoog en omlaag zodat je eerst bergop moet lopen [heavy!] en daarna bergaf [sjit!!!] , word je weer keihard geconfronteerd met het feit dat - wel, dat het nog lang niet ok is. Het heeft geen zin om stoer te doen, heb ik al ervaren. Door de pijn heen gaan, jazeker, maar straf forceren heeft me al een stilstand van dagen opgeleverd; daar kwam een pijn uit voort waar je domweg niet doorheen kunt gaan. Poot zegt: einde oefening, belast mij niet langer.
 
Wel. Ben blij dat we dit gehad hebben. Krijg een voorschot waar ik best wel wohow van zeg. Weet nu hoe mijn letselschadeadvocaat eruit ziet en die van de tegenpartij. Een gezicht bij de formaliteiten.
In het najaar komt de volgende ronde.
lekkeretenisnietvies op 12-07-2008 07:30
Goed zo! Het neemt de pijn niet weg, maar behalve dat het prettig is dat je je geen zorgen over de betaling van de peut hoeft te maken, is het ook een erkenning van de ellende die die rottige val met zich mee gebracht heeft. Nou alleen nog een beetje meer herstel. Dat je maar weer gauw je hond kunt uitlaten zoals je dat vroeger deed.
Zohra op 12-07-2008 10:05
Hey Wolffie,
 
Dat is GEWELDIG nieuws joh, ik ben blij dat er na al je geknok eindelijk eens wat bereikt is in dat gevecht met die advokaten en degene die je dit letsel heeft bezorgd.
 
Over de pijn zullen we het maar niet hebben, die is gewon chronisch aanwezig, gelukkig worden dingen nu ietsje draaglijke voor je gemaakt en gerechtigheid geschiedde eindelijk!!!!
 
Greetz,
Zohra
weegschaal op 13-07-2008 18:31
Dat is nog eens een positieve wending! Het maakt je "poot" niet beter, maar met een opgeruimd gemoed verdraag je veel meer. Je hebt gelijk je nu te richten op wat wel kan: houdt het vuur brandend!
dawolf op 17-07-2008 19:07
Vandaag eerste jubileum: een jaar geleden maakte ik kennis met de scooterbitch!
jeannette op 17-07-2008 19:17
als je toen had geweten wat je nu weet...........................................
waar een scooterbitch al niet toe kan leiden dan hé.
even je vraag over mijn operatie: een slijmbeursoperatie gebeurt niet veelvuldig.
kans van slagen is 50/50.
herstel en belasting erna heb ik geen idee van, is persoonlijk wat dat betreft. in ieder geval wel even met krukken omdat ik artrose heb in knie andere zijde.
de pijn kan lang aanhouden, er wordt toch met spieren en weefsel gerommeld.
ik hoop niet dat ik straks denk van waar ben ik aan begonnen, hoop dat het zich goed herstelt.
 
groetjes, jeannette.
dawolf op 17-07-2008 19:31
Ik hoop met jou op de goede 50%, Jeanette! Het getuigt van moed om die operatie in ieder geval aan te gaan. Lopen met krukken op zich is niet zo erg, iedereen houdt dan ook rekening met je [al voel je je een ... uh, kruk] maar je hebt je handen niet vrij en dat is toch een flinke belemmering.Eénzijdig krukken of stoklopen is al belemmerend. [In het weekend donderde ik van een kruk af door gebrek aan evenwicht - nu is een handvat van een keukenkastje dwars doormidden. Op zo'n moment sta je wel even gruwelijk te balen.]  Los daarvan is elke operatie een ingrijpende zaak. Ik had gehoopt op een operatieve ingreep maar nu dat niet mogelijk blijkt, vind ik het ook best. Het gaat allemaal verschrikkelijk langzaam en ik "vier" dit jublieum in een periode van extreem veel pijn [door een onderliggende griep spelen de zenuwen hoog op]. Toch prijs ik me nog gelukkig als ik me vergelijk met wat jij moet doorstaan, of die kennis van ons met een dwarslaesie. En bovenal: met al diegenen die in verkeersaccidenten hersenletsel of erger oplopen. We leven. We lopen, ook al is het met pijn.  Ever forward!
Zohra op 17-07-2008 20:21
Nou Wolffie, en gefeliciteerd met het jubileum zou ik zeggen :-)
liefmisantroopje op 18-07-2008 09:46
Wow toch nog een beetje gerechtigheid (al was je natuurlijk liever helemaal niet gevallen). Gefeliciteerd Wolf!
inge op 18-09-2008 17:26
Hallo ,wat ben ik blij om je verhaal te lezen.Ik heb hetzelfde probleem.
In juli geopereerd aan tenniselleboog .Sindsdien heb ik veel pijn in onderarm.
De dokters trekken steeds hun schouders op.Eerst dachten ze een zennuwgekneld.compartimentgedoe, daarna het loge syndroom.
Nu na een mri scan blijkt dat ik botoedeem heb.
Zo te lezen ben je lang uit de running.
Ik ben onthaalmoeder .Kan ik dit beroep blijven doen?
Morgen naar de specialist ,Ik ben benieuwd wat hij gaat zeggen.
 
dawolf op 18-09-2008 19:48
Hoi Inge!
 
Ook jij hebt dus al een hele weg bewandeld en waarschijnlijk de nodige dosis scepsis ontmoet.
Botoedeem is inderdaad een langdurige zaak, zoals mijn specialist zei - en er niets wat je kunt doen om het te verkorten. Ik heb Diclofenac tegen die pijn.
Mijn ervaring is dat deze pijn periodiek gruwelijk opspeelt om daarna weer te gaan liggen op een beter hanteerbaar niveau. In de periodes dat het echt opvlamt, neem ik meer rust en ontzie mijn been zoveel mogelijk. De fysio wordt dan ook even stilgelegd.
 
Ik denk dat je je werk als onthaalmoeder best kan blijven doen maar wel moet accepteren dat er dagen/weken zijn waarin het even wat minder gaat. Het ligt veel aan jezelf en je vermogen met de pijn om te gaan in hoeverre je er dingen echt voor moet laten maar ik zou proberen zoveel mogelijk door te gaan. Ten eerste schaad je er je onderarm niet mee, het wordt niet erger door belasting en niet echt veel beter door rust. Ten tweede is de afleiding ontzettend veel waard, temeer daar pijnstillers eigenlijk niet echt helpen. En er is geen echte termijn waarop je kunt rekenen dat het 'over' zal zijn; mijn orthopeed sprak in jaren en waarschijnlijk blijft het altijd wel in zekere mate terugkeren of opspelen ook als de 'acute' fase eenmaal voorbij is. Het zou dubbel verlies zijn als je door dat stomme oedeem ook nog eens je dagelijkse bezigheden kwijtraakt. Pijn heb je toch wel.
 
Koelen met ijs helpt wel een beetje. Ik heb daar van die speciale koud/warm compressen voor [nooit direct op de huid leggen, altijd in de bijgeleverde zak of pakking].  
 
Ik ben voor oedeempijn nog nooit thuisgebleven. Voor opvlammende zenuwpijn incidenteel wel.  
 
Ik wens je heel veel sterkte en als je er over wilt praten, kom gerust hier terug. Ik weet dat je niet zeurt, ik weet wat je voelt. Klagen mag!  
 
[Zie ook mijn blog 'de kleur van pijn'] 
Litha op 09-02-2009 01:02
Hallo Rode Wolf,
Je kent me niet, ik jou ook niet, maar MOET je echt iets VERTELLEN.
Ik schrijf eenverhaal op Hyves en zoek daar altijd prentjes bij, het is op een van die zoektochten dat ik toevallig bij jou terecht kom.
 
En ik geloof niet in TOEVAL.
Vorige week mediteerde ik op aanraden van een kennis op een Kristallen Schedeltje, mijn meditatie lukte niet omdat ik niet goed in mijn vel zat op dat moment, maar ik kreeg wel 1 duidelijk beeld door, dat me toen totaal niets zei.
Dat beeld was een RODE vlek met het profiel van een WOLF erin....
Moet ik er nog een tekeningetje bijmaken hoe frapant ik het vond om deze avond je blog tegen te komen?
 
Dus ik weet ook niet echt waar het goed voor is -of misschien een beetje wel- maar vind dat ik je dus moet contacteren.
 
Ik las je medische sukkelweg en dacht meteen aan een dame die les geeft in Amerika, Japan enDuitsland en workshops in Frankrijk geeft. Misschien heb je er al van gehoord. Haar naam is Barbara Brennan en ze werkt met energie om mensen te genezen. (Ze is een ex NASA ASTROFYSICUS)
 
Wie weet, kan ze je helpen. Zij niet rechtstreeks, daarvoor is ze teveel DE GRANDE DAME van de instituten die haar naam dragen, maar zeker wel haar leerlingen.
Op haar website kan je per land de leerlingen vinden die afgestudeerd zijn na VIJF JAAR studie. (Dus geen Reiki flauwekul die je effe door de telefoon tot master bombarderen als je maar genoeg betaald.)
Als je wil help ik je zoeken naar de dichtstbijzende genezer of genezeres.
Zelf heb ik vorig jaar een gesprek gehad met een leerlinge en mocht honderduit vragen en dat stelde me al voor een groot stuk gerust. (ik betrouw dat alternatieve gedoe ook niet gauw)
 
Maar wellicht denk je nu; wat is dat mens aan het bazelen, ik ken ze niet eens en die alternatieven liggen me niet...
Kan perfect en ik respecteer iedereens mening daarin, maar als je lang genoeg met pijn rondgelopen hebt en de reguliere medische wereld kan je niet beter helpen, dan is het misschien toch niet fout om ook eens verder te kijken.
Baat het niet, dan schaadt het niet, denk ik dan.
 
Dus Rode Wolf, heb je zin in contact dan vind je mijn mail en mijn hyves adres in de voorgevulde vakjes. Heb je geen zin... even goed.
Veel positieve wensen voor een goed en vlot herstel.
Lieve groet, Litha
smilealways op 04-04-2009 14:31
thanks voor de zoektip, was er zelf ook wel een keer aangekomen, maar dit scheelt een hoop leeswerk.
op zich heb ik niets tegen lezen, zeker als het informatief is, maar met de naweeën van een hersenschudding moet je selectief zijn
wat betreft mijn vraag over botoedeem: voor nu is dit niet zeker, heb 13 febr. MRI gehad waarop dit anders toch al specifiek te zien zou moeten zijn..............???????
ik denk dat mijn arts wel in de gaten wil houden of zich dit niet gaat vormen.
rijst natuurlijk mijn vraag: is botoedeem iets wat zich langzaam ontwikkelt of is dat meteen aanwezig en blijvend?????
als je antwoorden hebt graag op mijn logje posten, hoef ik niet hier te kijken of er wel of niet iets staat. thanks
 
tja, en scooters: ik ben wel verantwoordelijk voor mijn eigen val, heb niemand hiermee verwond behalve mezelf.
ik behoor tot het rustige scootertype
 
Natasja op 20-05-2009 22:34
Goh, hoe herkenbaar. Vroeger liep ik 10 km op topniveau. Ben daar mee moeten stoppen omdat mijn enkels steeds dik werden en ik omzwikte. Zwakke enkelbanden, niets aan te doen was de diagnose. Tien jaar en vele kleine pijnlijke blessures verder van trap gestuitert en re-enkel zwaar beschadigd. Op EHBO in gips gezet voor 6 weken. Na 6 weken op krukkenmocht gips eraf maar nu door lopen op 1 been li-enkel heel pijnlijk. Voor de verandering dan die maar in de gips. Na 6 weken gips re-enkel opnieuw in de problemen. Via de huisarts maar MRI laten maken. Werd door orthopeed gebeld voor uitslag en mededeling dat ik nog diezelfde middag met allebei mijn benen voor 8 weken in de gips moest...vanwege botoedeem. Dat heeft een paar jaar verlichting gegeven maar nu ga ik weer steeds vaker door beide enkels heen. Afgelopen weekend re-enkel zwaar beschadigd en weer helemaal blauw en dik....neverending story???
dawolf op 22-05-2009 00:26
Natasja, da's zwaar K**!!!
Mij is verteld dat het botoedeem na verloop van 2, 3 jaar verdwenen zou horen te zijn uit het bot. Uit jouw relaas maak ik op dat het kennelijk eindeloos terug kan komen. Maar hoe is dat dan mogelijk? Hoe komt dat vocht weer in het bot?
daems op 22-06-2010 20:32
hallo,
 
Wat is jouw verhaal herkenbaar.... zit hier met identiek hetzelfde verhaal!! In Belgie heeft het ook 15maanden geduurd voor het woord botoedeem ter sprake kwam.
Bent U ondertussen al geholpen en hebt U een pijnbestrijding gevonden?
 
Laat ons iets weten, ons leven staat stil door die verdomde pijnlijke enkels!!
 
Dank u,
 
Niel Verwilghen
dawolf op 23-06-2010 03:09
Beste Niel, 
 
Zeer spijtig te vernemen dat ook in België deze zaken voorkomen. Ik schat de geneeskunde in België doorgaans hoger in dan die in Nederland.
Bij deze mijn oprechte medeleven, ik weet hoe pijnlijk botoedeem is.
Maar ook het onbegrip van de heren specialisten kan onbedaarlijk onaangenaam zijn. Ook u hebt ongetwijfeld een hele reis door hun gelederen moeten verduren.
 
Geholpen eraan kan je niet worden, dat moet gaandeweg uit het bot verdwijnen is mij gezegd. In juni 2008, bij de vaststelling van het botoedeem, werd me gezegd te rekenen op een tijdsverloop van minimaal 2 tot 3 jaar. 
Niet vanaf het ongeval dat me onder andere het botoedeem opleverde, maar vanaf de dag van diagnosestelling.
 
Omdat ik naast het botoedeem nog zenuwbaanschade heb opgelopen, een zwakke enkel en snel geïrriteerde tot ontstoken botvliezen, heb ik als medicatie nog altijd Tramadol met vooral voor de botvliespijn Diclofenac.
Diclofenac of een andere NSAID [pijnstillend en ontstekingsremmend middel] is het middel wat ook bij u een deel van de pijn van het oedeem zou kunnen verlichten. [Bij Diclofenac wordt standaard Pantoprazol verstrekt tegen aantasting van de maag].
Bij hevige opvlamming van de pijn kunt u ijspakkingen opleggen.
Helaas lijkt er niet veel meer behandeling mogelijk. 
Wrijven helpt. Zolang je blijft wrijven...
 
Wat ik zelf nog altijd veelvuldig doe, is het been hoger leggen. Onder het bureau op mijn werk heb ik een omgekeerde prullenbak waar een goed deel van de tijd het been op rust. Thuis moet ik zorgen voor rust en een gestrekte hooggelegde poot op gezette tijden. Als de pijn hevig opspeelt, houd ik méér rust. Het is goed om gewoon te blijven bewegen , maar het is niet goed om de pijn helemaal te negeren. Alles met mate en vooral goed luisteren naar het lichaam.
 
Zelf heb ik voor alle pijnbestrijding in het been enorm veel baat bij de behandeling van een acupuncturist. Nu besef ik dat niet iedereen open staat voor deze of andere alternatieve behandeling, en ook is acupunctuur niet voor iedereen een geschikte vorm van behandeling, maar mij helpt het zeer goed. Ik ga gemiddeld eens in de twee weken naar de acupuncturist en ben dan vaak een week, anderhalve week behoorlijk pijnvrij of tenminste "pijnarm". Acupunctuur heeft mijn gebruik van Tramadol tegen zenuwpijn van drie maal daags gereduceerd tot maximaal een maal daags en er zijn, zeker, direct na de behandeling, dagen dat ik die rotzooi helemaal niet nodig heb.
Zonder Diclofenac heb ik het helaas nog geen 24 uur gered.
 
Droog en warm weer wil ook nogal eens verlichten, maar dat hebben we helaas niet voor het kiezen . Mocht u op leeftijd zijn, dan kon u emigratie naar een warm en droog land overwegen . Australië wellicht?

Ik wens u veel sterkte. Blijven lachen is mijn devies; afleiding zoeken in zaken die u aangenaam zijn. Ik heb door mijn blogs over het ongeval en de daarbij aangerichte schade, veel reacties mogen lezen van mensen met diverse pijnlijke chronische aandoeningen - waarbij ik me realiseer dat ik me vaak nog gelukkig mag prijzen - en wat mij opvalt is dat mensen met humor en veel afleiding het doorgaans het beste redden. 
 
Omdat de pijn niet constant op hetzelfde level zit, is het moeilijk haar te negeren. Bij chronische pijn is er evenmin het vooruitzicht dat het na verloop van uren of dagen weer weg zal zijn, zoals bij migraine.
Ik heb mezelf toegestaan maximaal 1x per dag hardop te mogen roepen dat de poot PIJN PIJN PIJN doet. Ik roep dat bij voorkeur in mijn eigen woning, zodat ik er anderen niet mee lastig val. Is het héél hevig, dan piep ik soms ook even tegen een goede collega. De rest van de tijd accepteer ik dat het er is.
Accepteren van de pijn in plaats van aldoor maar bezig zijn er tegen te strijden, is een deel van goede omgang ermee.

Ik ken uw leeftijd niet. Ik ben in de veertig. Ik heb goede hoop dat het oedeem vóór mijn 50e uit het bot verdwenen is. En anders toch zeker op de dag van mijn crematie .
 
Wel, ik besef dat u wellicht weinig hebt aan mijn reactie maar leuker kan ik het niet maken. Ik zal u ook persoonlijk mailen, wellicht hebt u daar nog wat aan. 
 
Wolf
dawolf op 23-06-2010 03:11
Niel,
 
Ik kreeg mijn email per ommegaande retour; uw adres is onbekend.
niel op 23-06-2010 10:13
Hallo,
 
Bedankt voor je antwoord!!
Pagina12
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl