Wolfsblog
Enkeltje specialisten

Op de dag af elf maanden na het ongeval is dan toch de diagnose gesteld. De MRI-scan, “die zeker niets op zou leveren en dus geheel overbodig was” heeft duidelijke afwijkingen aangetoond aan de enkelbanden, en botoedeem: vocht in het bot.

Niet operatief behandelbaar; behandeling bestaat uit fysiotherapie en langdurig NSAID’s – Diclofenac dus met bijbehorende maagbeschermer. En tijd, véél tijd. “Een zeer pijnlijke en zeer langdurige zaak” zei de orthopeed, en omdat er al bijna een jaar voorbij is, vroeg ik uiteraard hoe lang langdurig ongeveer zou zijn: "een jaar… twee jaar… als je maar goed voor ogen houdt dat het ooit over zal zijn… misschien nog een beetje langer maar blijf hopen." Die eerste elf maanden tellen niet mee.
 
Terug naar de diagnose. Hoe de hel komt er vocht in een bot?
“O maar dan weet ik wel wat er gebeurd is” zegt de fysiotherapeut, en hij pakt er de voet van Hein bij. Hein is het geraamte in de fysioruimte waar ik graag een babbeltje mee maak tijdens de rustpauzes. Bij de klap is in plaats van een breuk aan de buitenkant van het bot een kneuzing naar binnen ontstaan. Daarmee is een beschadiging [allang niet meer zichtbaar] opgetreden waardoor vocht in het bot kan komen. Dit geneest maar heel moeizaam en is, jawel, zeer pijnlijk. De ligamenten [enkelbanden] hebben een immense ruk gekregen waardoor die niet meer fatsoenlijk de druk opvangen waarmee je op je voet steunt. Met als gevolg dat je nauwelijks op je voet kunt steunen zonder te verrekken van de pijn, elke keer als de onderkant van het enkelgewricht raakt aan het aangedane bot. Bij elke stap dus. Bij vrijwel elke beweging dus.

Werd me ineens veel duidelijk. Waarom met de voet gestrekt kracht zetten wel kon en de voet strekken zowieso verlichting geeft. Waarom een simpel tikje links of rechts langs de enkel direct leidt tot verscheurende pijn. Waarom het lopen met krukken de eerste aanzet tot verbetering was: eindelijk viel de druk weg. En waarom de NSAID’s baat hebben.

Daar is een lange, dure, beschamende weg aan vooraf gegaan. Beschamend voor de heren specialisten, durf ik te zeggen. Want vanaf het prille begin heb ik exact aangegeven wat de klachten waren, waar de pijn zit, wat voor pijn het is, wat wel en niet mogelijk is met lopen, en welk onderzoek ik wilde omdat ik zeker was dat daar duidelijk zou worden wat er aan de hand – heuh, voet -  was.
Een résumé. 


Om te beginnen de dag van het ongeluk zelf. Toen ik nog aan mijn collega’s doorbelde dat het wat later werd omdat er iets met mijn been was. Op dat moment had het onderbeen al twee keer de normale omvang en kon ik er niets meer mee; klappertandend van de pijn ben ik naar de EHBO gebracht. Omdat alles nog kon bewegen, werd besloten tot een drukverband, rust, hoog houden en pijnstillers. Al rap daarna ben ik de eerste keer naar de huisarts gegaan vanwege een fel opspelende elleboog en een almaar zwarter wordend, niet in omvang afnemend, debiliserend pijnlijk onderbeen. Het duurde een paar weken tot de diagnose voor de elleboog werd gesteld – slijmbeursontsteking – en het been moesten we nog even aankijken. Dat deden we; met gepast afgrijzen voor een been dat vrijwel helemaal zwart was verkleurd. Na een week of zes begon de frequente inloop bij de dokter, want alles bleef maar bij hetzelfde en de pijnen bleven even hels. De dokter, een AIO, had diep ontzag voor omvang en verkleuring voor het been maar besloot telkens weer om het nog even aan te zien, tot ik eiste mijn eigen huisarts te spreken te krijgen. Ondertussen al een reeks van pijnstillers achter de kiezen, oplopend in sterkte en werking.
Toen waren we al een maand of drie verder. 

Nog steeds zag het been eruit of het aan het afsterven was, wat de dokter dezelfde uitroep ontlokte als de fietsenmaker die mijn fiets twee maal ter reparatie kreeg: “ZO! DAT moet een KLAP zijn geweest!” Dat moet het inderdaad zijn geweest, want het punt is dat ik niet weet wat er met mijn been is gebeurd. Ik weet nog dat ik na een lange sleurpartij uiteindelijk mijn stuur moest loslaten, heel hard vloekte, en daarna – wel, daarna was ik overeind, en maakte dat ik van die leipe weg afkwam. Scooter en scooterbitch stonden toen al op de stoep. Het lijkt erop dat ik toch even uit de wereld ben geweest. In de eerste week merkte ik wel dat ik zeer onzorgvuldig was zonder het direct te weten; ging de hond uitkreupelen met de deur open, zette het gas aan zonder vlam, een pan zonder inhoud op het vuur – dat soort dingen. Ik begon zinnen die ik niet af kon maken. Alles in een tunnel van pijn.

De dokter diagnosticeerde zenuwbaanbeschadiging, waarvoor Tramadol werd voorgeschreven, en besloot me naar de fysiotherapeut te sturen. Dat hebben we een paar weken volgehouden maar na een eerste verbetering werd het weer slechter, tot verder oefenen niet meer mogelijk was. Toen werd besloten de gang naar een specialist te maken om verder te kijken wat er mogelijk aan de voet was. Met een aanvraag voor een MRI-scan.
Inmiddels was het december. 

De orthopeed liet botfoto’s maken. Daar was niks op te zien. Hij stuurde me naar de sportarts voor een drukmeting, op verdenking van een compartimentsyndroom. Alle symptomen klopten dus ik was al overtuigd dat we de oplossing nabij waren, maar: de drukmeting was niet afwijkend, hoe hard de geïrriteerde drukmeterspecialist ook zijn best deed. Het was ook eigenlijk veel te laat voor die meting; die hoort vrijwel direct na zo’n ongeval plaats te vinden. De sportarts wilde trouwens die meting helemaal niet laten uitvoeren. Hij veegde alle voorgaande onderzoeken en geschiedenis gevoeglijk van tafel want dat was allemaal maar onnutte informatie en “ach, wat weet zo’n fysiotherapeut nou”. Hij was eigenlijk van mening dat het allemaal wel zou komen door het verkeerd afrollen van de voet en wilde me een zooltje in de schoenen laten aanmeten. Dat zonder me ook maar een stap te hebben zien lopen. Wel zette hij me letterlijk in mijn hemd en ging daarna nog een kwartiertje naar een andere patiënt, en eenmaal terug moest nog een telefoongesprek worden gevoerd, dus van het totale consult heb ik die eikel misschien tien minuten werkelijk gesproken. Ik las later dat dit een gerenommeerd sportarts is waar sporters uit heel het land naar toe komen. Nunja: ik ben geen sporter en met mensen in zwarte kleding hebben ze op die afdeling duidelijk geen ervaring; ik werd behandeld als een vreemde afwijking van de menselijke soort. Gerenommeerd of niet, onbeschofte botteriken van zijn kaliber ben ik nog maar zelden tegengekomen.

Ik weigerde het zooltje, zegde de vervolgafspraak met deze arrogante idioot af en keerde terug naar de orthopeed. Die wist het niet meer want het bot was in orde. “En de weke delen dan? Die kunt u toch ook in beeld brengen?” Ach, dat was naar zijn mening nergens goed voor. Ga maar naar de pijnpoli.

Nu wilde ik best naar de pijnpoli en de zaak laten platspuiten, graag zelfs, maar ik wilde wel eerst weten wat we dan gingen platspuiten. Ik heb dus een second opinion aangevraagd.

Ook de tweede orthopeed liet eerst maar eens botfoto’s maken. Dat was natuurlijk al gebeurd maar ja, we vergeten even wat er allemaal al is geweest. Ik moet zeggen dat ondanks mijn scepsis, deze orthopeed uiteindelijk wel degelijk verder heeft gekeken dan zijn tunnel breed is. Na de botfoto een radiografie van het bot. Niets zichtbaar. De orthopeed zag wel ‘shin splints’ bevestigd, concludeerde botvliesontsteking, en zette me per ommegaande vier weken in het loopgips en terug aan de NSAID.

Na vier weken gips kon ik weer helemaal niet lopen. Maar de pijn van knie tot enkel was inderdaad verdwenen. Nu enkel nog de enkel.

En toen besloot de second-opinion-orthopeed dan toch maar tot het laten maken van die MRI, ook al verwachtte hij nadrukkelijk helemaal niets daarvan. Tien maanden na het ongeval. Drie weken wachten op de uitslag.Ondertussen fysio en “het mag best pijn doen”; OK dan! Zelf al helemaal geen hoop meer dat die langverwachte scan inderdaad iets op zou leveren. Verwijsbrief naar de pijnpoli zelfs al bij me gestoken om direct na het [laatste] bezoek aan de orthopeed een afspraak te maken. Platspuiten die handel!

Tijdens het wachten in de spreekkamer kon ik mooi de scans bekijken die al op het beeldscherm van de specialist waren geplaatst. Heheh. Zo vaak zie je de binnenkant van je enkel niet! En kijk, precies op de pijnpunten vlekken, da’s ook sterk.

Dan komt de goede man binnen en hij vraagt hoe het gaat. Mjah: ik merk sterke verbetering in de fysio omdat de combinatie Tramadol-Diclofenac me in ieder geval in staat stelt de oefeningen uit te voeren. Voor het overige zit de pijn nog precies waar hij al die tijd gezeten heeft.
Er zijn inderdaad afwijkingen gevonden op de scan” zegt hij dan. “U bent dus niet gek!”
Nou kan daar over gediscussieerd worden maar we houden het even in de context.
Ik denk dat ik de diepste zucht van het afgelopen jaar heb geslaakt. 

Maar geen operatieve mogelijkheden, dus ik moet het weer eens helemaal zelf doen. Ik zal de brandende electronische enkelband mogelijk nog jaren houden. Als ik moe ben, ziek, gestressed, het weer omslaat, of zomaar zonder reden, gaat de band tekeer als een kleine energiecentrale die me het lopen zonder kruk vrijwel onmogelijk maakt. Normaal is de band hanteerbaar maar altijd aanwezig. De fysio is geïntensiveerd om de banden en spieren te versterken en zo de druk van het gewricht af te halen. De medicijnen mag ik houden zolang en zo sterk ik zelf ondervind dat nodig is. De vanzelfsprekendheid van gewoon lekker lopen is er niet meer; elke stap is een oefening. Mijn grootste ontspanning, met de hond bos en veld in, is dus mijn grootste oefening geworden. En voor baldadig lekker op de fiets naar een bekende een dorp verder word ik genadeloos afgestraft.

Het zij zo. “Aan het eind van de lange tunnel is licht”, sprak de orthopeed ten afscheid.

Vond je dit een lange blog? Heeft het je misschien wel tien minuten gekost het te lezen? Het heeft mij ruim 335 dagen, 8040 uur, 482.400 minuten gekost om hier te komen. Het ongeluk duurde misschien een minuut, twee minuten. Wachtijden in de specialistenruimtes wil ik niet eens meer uitrekenen. Het langste half uur was trouwens de tijd dat ik het been helemaal stil moest houden in de scanner. Het been heeft de neiging te trekken en steken en ik beweeg het voortdurend in andere houdingen. Dat mag niet in de MRI-scanner.

Ik zeg tot slot enkel dit: sinds de dag van het ongeval besef ik dat het zomaar ineens over kan zijn met je leven zoals je dat tot dan toe hebt gekend. Je kan verongelukken en niet meer opstaan. Je kan verongelukken met schade die vele malen erger is dan mijn enkeltje. Ik heb trouwens geluk gehad dat ik mijn hoge kisten droeg die dag. Met ander schoeisel was zeer waarschijnlijk het hele gewricht verbrijzeld. Ik kan nog steeds niet door het verkeer zonder permanente staat van lichte paniek, en ik zie dagelijks bijna-ongelukken door stompzinnig gedrag van medeweggebruikers die zichzelf geweldig stoer vinden met hun twee of vier gemotoriseerde wielen onder de reet. Ik stel voor dat iedereen eens ruim gaat inhalen in plaats van rakelings te passeren; bochten neemt in plaats van ze af te snijden; stoplichten respecteert en mede-weggebruikers evenzeer. En als je altijd maar haast hebt, vertrek dan gewoon eens wat eerder van huis. Het leven is te kwetsbaar om mee te spelen.  





Reacties

Pagina12
gerrit op 13-01-2011 21:45
Ik heb dat enkel blessuur op gelopen maart 2009 met de scooter omgevallen op de enkel. Was heel dik naar huisarts geweest zo mooie enkel, stuurde me zo naar huis zonder er wat aan te doen. Ben later weer terug gegaan kreeg therapie,wat niet hielp 2010 januari weer terug therapie hielp weer niet . Toen moest ik foto laten maken ziekenhuis was niks te zien . Ik kon voor hun niks betekenen. 3 weken terug weer ziekenhuis gegaan met die klachten. Vorige week MRI scan gemaakt en had op drie plekken vocht in het bot van mijn voet. Dat zijn dan artsen waar je afhankelijk van ben. Het zijn gewoon prutsers,Die duur worden betaald.
dawolf op 14-01-2011 03:49
Tsja... ik zal niet ontkennen dat dit over het algemeen ook mijn opinie is, gerrit, maar ik denk eigenlijk dat het vooral een ernstige vorm van tunnelvisiedenken is waar veel specialisten aan leiden, alsmede het niet luisteren naar wat de patient zelf zegt over de klachten. 

Ad tunnelvisie: veel specialisten kijken beslist niet verder dan hun eigen gebiedje. Ze denken niet buiten hun eigen box. Passen klachten niet exact in hun specialiteit, dan ben je verder niet meer interessant - dismissed!
Op het ene soort foto of scan zijn bijvoorbeeld andere dingen te zien dan op het andere soort foto of scan. Ik heb zelf radiologie gehad, "gewone foto" en MRI en pas op de MRI werd het oedeem zichtbaar. Dan was ik de EHBO al vele maanden voorbij en daar hebben ze enkel naar de [OK:  indrukwekkende!] buitenkant gekeken - "achteraf" denk je, hadden ze toen maar meteen een foto gemaakt... maar nog geeft dat geen garantie. De sportarts haakt chagrijnig af als je geen compartimentsyndroomsymptomen reproduceert bij de test. De orthopeed "kan niks met aandoeningen aan de weke delen".
En zo zitten ze allemaal op hun eilandje. En in plaats van overlappend en samenwerkend er voor de patient te zijn, is de patient er - zo voelt het in ieder geval wel - vooral voor hen.

Ad niet luisteren naar wat de patient zelf vertelt over zijn klachten: de beste informatie over wat er loos is, geeft de patient zelf - hoe "onbeholpen" in de ogen van de specialisten misschien ook. Uitzonderingen daargelaten gaat niemand voor de lol naar ziekenhuizen en specialisten, al zeker niet keer op keer omdat de klachten aanhouden. Natuurlijk moeten ze psychosomatische gevallen uitfilteren. Maar als er toch een evidente oorzaak van klachten voorhanden is - scooter op enkel, verkeersongeval - en de patient lijkt geen hystericus, en je moet dan constateren dat er specialisten zijn die gerust vertellen dat wat jij ervaart, niet is wat zij vinden dat jij ervaart, en vervolgens mag je gaan omdat wat zij vinden dat jij ervaart, niet is aangetoond - ja, dan heb je toch werkelijk ernstige gevalletjes miscommunicatie waar ik geen enkel excuus hunnerzijds voor kan vinden.
 
Daarnaast ben ik van mening dat ondanks absoluut gevorderde techniek, de geneeskunst an sich heus niet evenredig is toegenomen. Het is makkelijk voor de dames en vooral heren-specialisten om zogenaamde 'alternatieve' geneeskunst - die vaak duizenden jaren oud is en perfect heeft gefunctioneerd in andere culturen - af te schrijven als bijgeloof en kwakzalverij, maar wat ze zelf bieden, is vaak helemaal niet zoveel meer of beter.  Zeker waar de communicatie tussen arts en patient een grote rol speelt, blijft in mijn ogen de technische geneeskunst in gebreke. En van veel farmaceutische 'oplossingen' kan in het beste geval ook alleen gezegd worden dat het symptoombestrijding betreft en in het slechtste geval dat de bijwerkingen de positieve effecten ruimschoots ondersneeuwen. Bovendien mag men doen alsof men weet wat men doet; in veel gevallen is dat helemaal niet het geval. Neem de SSRI; het serotonine-heropname-remmende wonder bij 'depressie', waar de halve wereld inclusief huisdieren en kinderen inmiddels kennelijk 'aan zit': dat depressie een gevolg is van verminderde serotonine-heropname in het brein, is verre van bewezen, en wat precies de SSRI's doen, is evenmin erg duidelijk, laat staan wat de effecten op lange termijn zijn - al zou dat onderhand moeten gaan blijken, want deze mind-altering drugs draaien nu wel lang genoeg mee.
Dat soort feiten heeft de farmaceutische industrie er nooit van weerhouden hun rotzooi wereldwijd de markt op te slingeren. Daar gaan immers miljarden in om.
Dan moet je niet het arrogante lef hebben om tegelijkertijd af te geven op kruiden en andere alternatieven die al vele malen langer worden toegepast met goede resultaten. 
 
Uh, ik moet effe van mijn stokpaard af, geloof ik.
Het goede nieuws is, gerrit: botoedeem gaat vanzelf weg. Het kan lang duren, dat wel. En bij lang denk je niet in maanden maar jaren. 
Ik denk dan maar: in ieder geval lopen we nog  .
marcel op 29-01-2011 21:32
Met belangstelling alle stukjes gelezen: ik werd er niet vrolijker van.Heb deze week te horen gekregen dat ik beenmergoedeem heb.Voor mij eenonbekend begrip. Ik was al een paar maanden kreupel door pijn in de L-knie, bij arthroscopie in november 2010 werd een flintertje meniscus weggehaald waarna ik klachtenvrij was dus ik dacht: ik loop weer als een jonge hinde.Flink belast met fysio zoals aanbevolen en verdomd: in januari 2011 was de pijn weer volop terug. Nu is met MRI het oedeeem vastgesteld en ik snap dan nietwaar dit dan vandaan komt: hebben ze bij die scopie iets beschadigd?Afijn, ik zocht naar aanwijzingen op internet: hoe kom je er zo snel mogelijk vanaf? We hebben in mei a.s. voorhet hele gezin een reisje naar Zuid Afrika geboekt maar ik ziede bui al hangen: niet te doen met deze pijn. Annuleren maar? Of kun je je voor een week of twee depijn weg laten spuiten en zonder schade toch je knie belasten?
Ik zag dat de eersteaantekeningen uit 2008 zijn. Hoe staat het er anno 2011 mee?
Groeten,
Marcel
dawolf op 30-01-2011 02:48
Hoi Marcel, welkom. 
 
Zoals je gelezen hebt, ben ik geen deskundige maar zoals men dat noemt "ervaringsexpert". Dat betekent dat hoe dan ook mijn ervaringen subjectief zijn, maar ik denk dat we best mogen vaststellen dat botoedeem, beenmergoedeem, een zeer pijnlijke aandoening is.
Het zou kunnen dat bij die scopie de aanzet is gegeven tot het oedeem. Er moet iets zijn gebeurd waardoor vocht het bot in kon.
Mogelijk kun je bij je specialist een verwijzing naar de pijnpoli krijgen om daar te kijken of er [tijdelijke] pijnbestrijding mogelijk is die je op de been houdt gedurende die reis. Het zou enorm jammer zijn als je door de pijn die reis niet kan maken. Daar moet je wel direct achteraan want er kunnen wachttijden zijn !
Zelf kreeg ik Diclofenac Retard - retard is gereguleerde afgifte, werkt dus voor langere duur - [met Pantazol voor maagbescherming] tegen die pijn. [Ik heb ook Tramadol tegen de zenuwpijn en daarnaast acupunctuur en een TENS-apparaat ter pijnbestrijding dus soms lopen de verschillende vormen van pijnbestrijding bij mij wat door elkaar].
 
In antwoord op je vraag naar de huidige situatie: de intensiteit van de pijn door vocht in het bot is inmiddels goed verminderd maar nog niet weg. Eens in de paar weken probeer ik of ik al zonder Diclofenac kan en doorgaans duurt het geen halve dag voor ik besef dat neen, het zover nog niet is. Het pijnlevel is nog niet zodanig dat ik kan zeggen 'gewoon doorbijten maar'.
Maar verbeterd is het zeker al.
Daarnaast merk ik bij sterke weersveranderingen, bij vochtig weer, bij kou, de pijn toeneemt.
Het zou kunnen dat het klimaat in Afrika goed doet voor je klachten. Het zou ook kunnen dat dit niet het geval is.
 
"Snel er van af komen" is helaas geen optie. It just takes time. 
Persoonlijk zou ik in jouw situatie gaan voor die pijnpoli. Goed overleg met de specialist. Je vraag betreft een heel specifieke en vrij korte tijdsoverspanning en ik vermoed dat voor zulks echt wel wat mogelijk is.
 
Ik zou het leuk vinden als je nog terugkomt en rapporteert wat de uitkomst is en als je de reis maakt, hoe die is geweest .
op 03-02-2011 00:05
Dawolf,
dank voor je reactie. Je schrijft dat zo lang na het trauma je nog steeds dagelijks diclofenac moet nemen. Maar het is me niet duidelijk hoe beperkt je nog bent: kun je fietsen/joggen/lopen? Of loop je met krukken of erger? En wat doe je wanneer de pijn weer verergert: rust nemen?
Ik ben overigens al verwezen naar de pijnpoli en ik zal daar vragen naar de mogelijkheden ivm de vakantie. Acupunctuur: interessante optie, net als TENS. Ik zal ernaar vragen.
Ik hou je op de hoogte,
Groeten,
Marcel
dawolf op 03-02-2011 02:50
Hoi Marcel! 
De beperking geldt niet zozeer voor het botvlies/oedeem-gedeelte; de Diclofenac wel. TENS is denk ik minder geschikt voor oedeem; acupunctuur zou wél kunnen helpen. De pijn bij botoedeem is eigenlijk het enige beperkende. Die kan behoorlijk intens en fel zijn, zeker de eerste tijd. Enfin dat heb je zelf inmiddels ervaren. Het is niet altijd te doen om daar "doorheen" te gaan en ja, dan houd ik inderdaad rust. 
O ja, koelen kan ook heel prettig zijn. De drogist heeft van die pakkingen die je in de vriezer legt en dan een half uurtje ofzo op de pijnlijke plek.
Fietsen gaat prima bij botoedeem. Joggen lijkt me geen goed plan, ik vind lopen al behoorlijk heftig als het weer opspeelt. Het kan wel [lopen]. Ik heb een grote hond waarmee ik hoe dan ook de deur uit moet over langere afstanden dus dan is het gewoon tanden op elkaar en niet teveel aan denken. Zo'n reis in Zuid-Afrika is vast een enorm goede afleiding en mogelijk is het klimaat daar gunstig voor je klachten.

Succes en tof dat je terug kwam hier! Ik ben enorm benieuwd wat de pijnpoli zegt en doet!! Die stap heb ik zelf overgeslagen, ik ben na de specialisten naar de acupuncturist gegaan want ik kon geen ziekenhuis of specialist meer zién.
Dus ik hoop dat je ook jouw vervolgverhaal wilt blijven rapporteren. Je hebt vast gemerkt dat het internet heel veel hits oplevert maar weinig waar je praktisch wat mee kan. Dat is precies de reden geweest waarom ik er zelf maar over ben gaan schrijven.

PS Ik loop inderdaad met stok maar dat is omdat het evenwicht nooit goed is hersteld ondanks alle oefeningen. Bij het ongeval zijn de enkelbanden enorm uit functie gerukt. Tevens zijn er zenuwbanen beschadigd. Met het botoedeem erbij, was er te veel pijn om het been zodanig te belasten dat de spieren de functie van de enkelbanden overnamen en vandaar. [Nog steeds lijken de klachten deels sterk op die van een chronisch compartimentsyndroom, al heeft de druktest vele maanden later niet het "gewenste" resultaat opgeleverd.] Dus ik denk niet dat jij daarvoor hoeft te vrezen. Als ze die meniscus-operatie fatsoenlijk hebben uitgevoerd, zou je na verloop van ... tijd... weer behoorlijk moeten kunnen functioneren.
Rooos op 24-05-2011 21:15
Ik heb ook vocht in de binnenkant van mn botten, na een mri-scan 3 weken is het eruit gekomen. Niet alleen vocht, maar ook ver uitgerekte enkelbanden. Heb 4,5 week met krukken gelopen en ik kan nu eindelijk weer stukjes lopen. Zit ook bij de pijnpoli in het ziekenhuis waar ik in de gaten word gehouden en bij de fysio. Nu blijkt dat het waarschijnlijk ook distrofie is. Ik heb ook de medicijnen die jij hebt, maar bij mij helpt dat niet veel. Van het ziekenhuis heb ik een nog hogere dosis pillen en daar zou ik mee kunnen slapen. Ik word echt GEK van de pijn en kan maar een paar uurtjes per dag wat doen en lig daarna al de halve dag te slapen. Fijn dat andere mensen dit ook hebben en ik niet de enigste ben.. Ik roep wel meerdere malen per dag ik heb PIJN PIJN PIJN. Maar daar zijn ze ondertussen al aan gewend. Ik heb geen idee wat er nog meer kan zijn.. maar ik ben bang dat het nog heel lang gaat duren. Niets voor mij om stil te zitten, ik ben een echte sporter.. Hoelang heb jij erover gedaan om te herstellen? Groetjes
dawolf op 25-05-2011 04:00
Hallo Rooos! Allereerst, mijn medeleven. Heb je ook een ongeluk gehad, of heb je bij het sporten deze blessure opgedaan? 
 
Je zal er helaas rekening mee moeten houden dat vocht in het bot echt een langdurige kwestie is. Ik begon pas vorig jaar, drie jaar na het ongeval, te merken dat het minder werd. Nu speelt die pijn vooral nog op bij vochtig weer en wisseling van weersomstandigheden en als mijn weerstand minder is.
Die vreselijk ontregelende pijn is inderdaad ook heel vermoeiend. De medicatie maakt het er wat energie betreft niet beter op; de meeste pillen hebben sufheid als stevige bijwerking.Voor je het weet, loop je er als een zombie bij. Dat kan bovendien gevaarlijke situaties opleveren, omdat je als een dementerende zaken vergeet - zoals gas sluiten of deuren dichtdoen.
 
Ik ben naar de acupuncturist gegaan omdat ik o.a. van die enorme doseringen pillen af wilde. Voor mij heeft dat gewerkt en werkt nog steeds. Ik ben nooit helemaal pijnvrij maar een goed deel van de tijd is de pijn te hendelen. Ik heb nog 1x daags Diclofenac retard en 's nachts 1 Tramadol.Ik ga gemiddeld eenmaal in de drie weken naar de acupuncturist.
In slechte perioden schieten er nog stevige pijnscheuten door het been en kan ik me niet altijd inhouden om hardop te piepen. Dat komt door het onverwachte moment waarop zo'n pijnaanval komt. Er zijn, nog steeds, pijnaanvallen waarbij ik tot niets meer in staat ben door de hevigheid ervan. Maar niet meer zo voortdurend als eerst.

Ik mocht van mezelf 1x daags hardop roepen dat ik PIJN!!!!!! had. Dat deed ik dan bij voorkeur maar tegen een muur ofzo, want ja, je omgeving kan er weinig mee. Ze willen wel, dat is het probleem niet. Maar als iemand tegen me zegt, zal ik dit of dat doen, want jij hebt pijn aan je been, dan zeg ik vaak "ja, maar dat heb ik al bijna vier jaar, dus dat is geen criterium". Evengoed zou ik ook jou willen adviseren om hulp te accepteren wanneer je die gewoon nodig hebt...!

Het evenwicht door de uit hun verband gerukte enkelbanden, is bij mij niet helemaal hersteld, en zonder stok zwabber ik alle kanten op en sleept mijn voet, maar ik merk wel dat het ten opzichte van voorheen, wel degelijk is verbeterd. Wat dat betreft, heb ik dus echt wel hoop dat het ooit nog helemaal goed komt!

Verder ben ik steeds blijven werken en dingen doen - hoe meer afleiding, hoe beter. Je moet evenwel wel de nieuwe omstandigheden in acht nemen en rust nemen wanneer dat simpelweg nodig is. Dat is een moeilijke les om te leren .
 
Ik wens je sterkte en kom gerust weer langs als je er over wilt praten [schrijven].
Eveline Engelen op 03-06-2011 22:09
ben ik blij dat ik jouw site gevonden heb het is zo herkenbaar maart 2009 ben ik gevallen notabene in de parking van het A.Z.M.hier in Maastricht in het begin had ik last van mijn knieen maar na een tijdje begon mijn r-enkel problemen te geven intapen bij de huisarts gaf geen verlichting du na een hele tijd doorgestuurd naar orthopedie daar werd ik voor 5 weken in het gips gezet geen resultaat toen naar een enkelspecialist bij orthopedie eerst werd gezegd dystrofie dan weer toch maar niet spuitjesw erin niks hielp en iedere keer weer 2 maanden afwachten toen naar de reumatoloog reuma werd niet in het bloed geconstateerd maar dat kwan vaker voor na uitproberen verschillende reuma medicamenten waar ik kotsmisselijk van werd en die niks hielpen eenkijkoperatie ondergaan waarna een week na de operatie bleek per toeval omdat ik vrelijke pijn had en mijn enkel zwart zag dat er een ader was geraakt dieis dmv een vaatoperatie dicht gemaakt met alle ellende van dien nu is mijn l-enkel hetzelfdeen is nu vocht in de botten geconstateerd en de orthopeed zegt jammer niks aan te doen ga maar naar de reumatoloog:schandalig dus ik moet het maar uitzoeken en maat orthopedische schoenen aan schaffen wat moet ik nou ik ben wanhopig maar ben blij dat ik niet de enige ben at zie ik aan deze web site heeft iemand nog tips?
Anita de Blok op 21-09-2011 08:58
en ik maar denken dat dit mijn dochter is overkomen omdat zij een kind is. Haar fysiotherapeute zei telkens tegen mij dat het wel tussen haar oren zou zitten (ze was toen 13) Ik wist niet meer wat ik moest geloven. Dat vind ik nog het ergste van alles, dat ik zelfs overwoog dat die fysio misschien de waarheid sprak. Tot uiteindelijk bij een mri inderdaad botoedeem werd geconstateerd en de orthopeed zei wat moet jij een pijn hebben. En ja daar kwam een zucht uit mijn dochter zoals ik nooit eerder had gehoord. Eindelijk!!! Het is nu 3 jaar geleden maar ze heeft nog steeds pijn. Klaagt niet maar zegt het heel af en toe gewoon. Naar die fysio ga ik natuurlijk niet meer terug. Wil zij ook niet. Maar wat wel???
M. van Turnhout op 06-10-2011 17:25
Als je denkt dat veel hebt meegemaakt wil ik je nog wel een story vertellen die gelukkig niet over mij gaat maar over mijn levensgezel die intussen mijn echtgenoot is. In 2000 lieten wij een villaatje bouwen in Spanje met alles er op en er aan tot een zwembad toe; toen alles klaar was en ingericht gaven wij een feestje ter inwijding van ons stulpje, na het eten werd mijn partner al spelen door een van de gasten in het zwembad geduwd en sloeg met zijn hiel op de ingebouwde trap. Binnen een kwartiertje zijn voet twee keer zo dik en vreselijke pijnen; de volgende dag met een bevriend e buur naar de kliniek die niets konden doen na door de artsen 3 x naar een andere kliniek verwezen te zijn toch eentje gevonden die een steungipsje aanlegde en we mesten ver maar in Nederland zien wat er aan de hand was. Omdat wij pas na 3 dagen naar Nederland konden vliegen om in Terneuzen naar Het nagelnieuwe Honte ziekenhuis te gaan, werd daar enkele foto's genomen en een strak gipsverband aangelegd, na een nacht gillen van de pijn terug naar De Honte, het gips zat een beetje te strak maar verder geen probleem, vier weken gips resultaat niks. Omdat wij intussen naar België verhuisd waren daar naar een kliniek en een orthopedist, en de ellende was begonnen, alles maar dan ook alles hebben we meegemaakt en als onozelaars behandeld en betweters want er was niets met die voet aan de hand. Gelukkig waren de mensen die de duw gemaakt hadden verzekerd voor dergelijke zaken en de claim werd aanvaard. Het is werkelijk te veel om op te noemen wat we allemaal geprobeerd hebben operaties ziekenhuis opnames voor allerlei therapien volgens de zeer geleerde heren was er niets aan de hand tot onze huisdokter tot de conclusie kwam dat mijn partner posttraumatische distrofie had in een vergevorderd stadium niet meer te genezen maar zeer pijnlijk, nu 12 jaar later heb ik een zwaar invalide echtgenoot met een zwarte voet en een abnormaal dik en pijnlijk onder been die 225 mg. morfine per dag gebruikt om van de rest nog maar te zwijgen, zwaar gedeprimeerd geen vooruitzicht op verbetering een verzekering die niet wil betalen en specialisten die een verslag moeten maken voor de rechtbank die verklaren dat het tussen zijn oren zit en dat hem niks mankeert zonder zelfs maar een gedegen onderzoek in te stellen. De artsen In Spanje waar we intussen wonen doen alles om nog iets te redden maar het is gewoon te laat. Ik hoop dat ik U niet verveeld heb met deze historie en niet wetende wat de toekomst brengt. Het is een grote schande hoe gemakkelijk de specialisten een mensenleven kapot maken en hoe de verzekering iemand laat barsten in de hoop dat er op een gegeven moment geen geld meer is voor de advokaten dan hebben ze gewonnen. Met dank voor Uw geduld. Michel van Turnhout en Marjo Rijnders.
thatfullmoonguy op 07-10-2011 00:08
Jeee... M., dat is inderdaad gruwelijk! Alles wat verkeerd kon gaan, he...
 
Veel sterkte!
Groeten, Clemens.
dawolf op 07-10-2011 01:14
Hoe zo een klein speels duwtje zo'n enorme, levensveranderende ellende kan worden  .
Is er in al die elf jaar en na het aanvaarden van de claim, nog niets uitgekeerd door de verzekering - zelfs geen voorschot?

U verveelt ons beslist niet! Ik heb het volste begrip voor de ellende en frustratie die u hier neerschrijft en ik hoop dat het delen hiervan met ons, voor u een beetje geholpen heeft, al is het maar het weten dat u gelezen en begrepen wordt.
Sterkte voor u beiden.
op 09-12-2011 12:22
Heb zelf dezelfde diagnose gekregen,gelukkigwel al na 6 weken bekend.Balen voor je dat het zolang bij je heeft moeten duren.Maar ja de pijn blijft en herstel duurt toch fucking lang.Orthopeed gaf bij mij aan dat ik wel mocht zwemmen en fietsen,maar verder niet te zeer belasten.Ktukken was het beste maar ja dan krijg je weer bot ontkalking dus dat is geen optie.Andere optie was 1 jaar ondersteboven aan plafond gaan hangen.Vond hijzelf wel grappig,ik niet echt.Elke dag opstaan met stijve en pijnlijke poot en hij maar zeggen dat het gelukkig geen breuk was.Een breuk was volgens mij wel een stuk sneller hersteld en minder pijnlijk dan een inwendige kneuzing van het bot en de vochtopeenhoping wat je dan hebt.Maar ja,het glas is halfvol en hopelijk ben ik er over 1 jaar vanaf.
groetjes,
Robert.
Ps:Jij heel veel beterschap.
Gekke-Ikke op 22-05-2013 21:57

hoe gaat het nu met je?

Ik heb ook vochtin mijn enkel.Ik mag niet gymen en de docenten geloven me niet.Gister was ik bij de dokter en die heeft me met spoed een afspraak in het ziekenhuis laten maken omdat hij het er niet goed uit vind zien.

Daarom wilde ik graag weten...

Wat kun je nu weer?Zal ik zoals het nu met U geer ooit weer profesioneel kunnen dansen of sowieso weer kunnen dansen.Hoelang heeft het in totaal geduurd?

Ik loop nu al ongeveer een jaar ben 15 jaar en lopen doet nogsteeds zeer. Dit is heel vervelend want ik kan geen hele dagen lopen of staan. Ik kan niets doen wat leeftijds genoten wel doen.

Met andere woorden ik word er nu knettergek van!

Dank U wel voor Uw reactie alvast 

Wolf op 27-05-2013 07:00

Hallo!GekkeIkke!

Ik zie nu pas dat er een nieuwe reactie is op dit stukje!

Met vijftien jaar zoveel moeten afzien, dat is niet plezant! Sterkte!Hoe is het vocht in dat bot gekomen? Heb je ook een ongeluk gehad?

Wat het verloop aangaat, denk ik dat je bovenal je specialist heel goed moet uitvragen. Ik vind het moeilijk te zeggen hoe het bij een ander zal verlopen - dat kán ik niet. Ik wil je wel zeggen hoe het bij mij verliep, uiteraard, maar daaruit moet je beslist niet afleiden hoe het bij jóu zal zijn.

Enfin; het verdwijnen van het vocht uit het bot heeft wel lang geduurd. Ik denk dat anderhalf jaar tot twee jaar wel de fase was waarin het een behoorlijk acuut probleem was en de pijn het hevigst.

Daarna is het afgenomen.

Wat ik wel merk, is dat het botvlies een zwakke plek blijft en de plaats waar de inwaartse beschadiging heeft gezeten ook. Ik noem het wel eens "the source of all evil" MAAR daar zit niet alleen die oude botschadeplek, daar komt ook de zenuwpijn vandaan die - helaas nog steeds - mijn been invalideert.

De zenuwpijn zowel als de botvliesgevoeligheid fluctueren met allerlei omstandigheden: mijn fysieke gesteldheid, mijn geestelijke gesteldheid - stress is moordend - weersomstandigheden, weersomslagen enzovoorts enzoverder.

Ik heb een stabiele pijnpilinname van 1 Tramadol 50mg per 24 uur en 1 Diclofenac 100mg/Pantoprazol. Eens per drie weken ga ik naar de acupuncturist die maakt dat ik, strompelend binnengekomen, dansend weer naar buiten ga. [Halverwege die drie weken kom ik er even langs om twee naaldjes in me kop te laten steken die wonderbaarlijk genoeg de pijn weer houdbaar houden tot de Grote Beurt.]

Ik wil je wel een paar dingen aanraden, als ik zo vrij mag zijn.

Ik maak uit je woorden op dat je danst en dit ook professioneel doet of wil doen. Dan neem ik aan dat je al gewend bent aan afzien en doorbijten. Wat ik een ieder in zulke situaties wil aanraden is om ambitie nooit over gezondheid te laten gaan. Maar ambitie kan wel degelijk een sterke drijfveer zijn om over de pijn heen te leven. Ambitie kan ook zijn: de wil om te léven en dingen te doén in plaats van in een hoekje achter de geraniums kijken naar wat anderen doen.

Wat dat aagaat, ben ik fervent bewonderaar van Maartje; haar blog staat gelinkt hier in de zijlijn!

Botvliesontsteking en botoedeem zijn twee loten aan dezelfde tak; het botoedeem is een geduldskwestie die je zal moeten verdragen. Er is niets wat je onderwijl belemmert om te doen wat je graag wilt doen, behalve de pijn, maar daar kun je mee leren leven. Bij botvlies*ontsteking* ben je te ver doorgedraafd; dan is het zaak om rust te nemen en ff te luisteren naar je lijf.

Dat is wat ik je kan meegeven. Overstijg je pijn als het mogelijk is, want de vreugde van je activiteiten is vele malen beter dan het chagrijn van dingen niet kunnen doen. Maar tegelijkertijd: luister naar je lichaam en neem rust als dat NODIG is.

Ik wens je het beste, Ikke, en ik vind het leuk als je hier nog eens komt vertellen hoe het bij jou verloopt.

Gekke-Ikke op 14-07-2013 14:09

Heey Wolf,

Ik heb nogsteeds heel veel pijn. Ik heb een brace van Aso(:p wel een leuke naam )die ik minimaal 110 uur per week om moet. daarnaast masseer ik mijn voet elke ochtend onder de douce en ontlast ik hem nogsteeds zoveel mogelijk.

Dansen deed ik inderdaad sinds mijn 3e en sinds mijn 8e op proffecioneel niveau. Nu al een jaar nietmeer.Ik wilde september een maand kijken of het gaat en dan na die maand besluiten of ik het ga doen of dat ik het nog even laat zitten. Maar nu heb ik de laatste paar dagen weer mega veel zeer en slik ik 4pannadol en 3ibuprofen per dag.

Ik heb morgen weer een afspraak bij de dokter en vorige keer in het ziekenhuis hadden ze het erover dat alsmijn bot het niet trekt ze er een nieuw bot wilde zetten. Toen kon mijn bot het nog met een brace aan en hoefde dat dus niet. Maar de pijn die ik afgelopen dagen heb is zo vreselijk (ik heb denk ik nog niet eerder zoveel pijn gehad, ik lijk net een pinguin want afrollen gaat niet erop staan gaat niet. Wel fijn dat k vakantie heb want op school was dit helemaal stom geweest maar ik wil niet weer een vakantie verpesten :(. ) maar hierdoor ben ik super bang dat ze toch wel een nieuw bot willen plaatsen. maar volgende week maandag gaan we op vakantie mn vriend is 20e jarig en ik 28e dus ik wil het nu helemaal niet. Ja ik wil graag van de pijn af maar ik vind het super eng en ik wil geen dingen meer voor andere verpesten. We konden niet op wintersport door mijn been mn ouders wilde de 2 andere vakanties een stedentrip doen dat kon ook niet omdat ik niet zoveel kan lopen :(.

Het vocht kwam erin doordat ik vorig jaar op mijn verjaardag (we waren op Corfu) met sleehakken liep toen ben ik van een stoep afgevallen (van die griekse hoge stoeppen) en toen is mijn enkel heeeel raar dubbel geklapt.

Ik ga niet dansen zolang ik deze pijn heb. Want als ik eenmaal weer dans en ik red het eigenlijk nietmeer door de pijn stop ik nietmeer. het fijne was aan toen het begon dat het in de zomerstop gebeurde. Ik ben dus na de zomer stop nietmeer begonnen hierdoor was dit iets makkelijker. Mijn dansschoenen staan op mijn kast en ik kijk er elke dag naar mijn halve leven is dansen. Ik heb het soms wel al opgegeven omdat ik weet hoeveel zeer ik heb en dat het zo echt niet lukt. Mijn vriend kent me gelukkig heel goed en als ie merkt dat ik dansen heel erg mis neemt ie me meestal mee naar het strand en gaan we met onze voeten in het water dansen. ( dit is verkoelend en doet minder zeer. Meestal wel gewoon met mijn voeten op de zijne:). ) hij is gelukkig echt een schatje voor me  en geeft me amper tijd om het te missen. Maar misschien iets wat niet zo handig is van mezelf is dat ik door mijn hele kamer heen allemaal dansspullen heb .(posters van wedstrijden, mn dans/ballet schoenen, foto's.) 

Dankje wel in elk geval voor je intresse en je hulp.

Ik zal morgen ook nog wel ff posten hoe het bij de dokter is verlopen 

Xx

Katinka Kas op 19-09-2013 18:20

3 weken na mijn val is er geconstateerd: voorste enkelband ingescheurd en beenmergoedeem in het sprongbeen. Zit nu inmiddels 2 en halve week op de bank en loop soms kleine stukjes met 2 krukken. Er zit altijd een zeurende pijn in de enkel. Wat is de normale duur van oedeemherstel? Groeten Katinka

 

Wolf op 23-09-2013 02:58

Hoe is het nu met jou, Gekke-Ikke?

Oi Katinka, ik ben geen specialist. De duur kan afhankelijk zijn van de diepte van de schade. Mijn ervaring is, dat de specialist een behoorlijk adequate inschatting maakte. Voor mij was dat ruim anderhalf jaar na het ongeval. Het blijft evenwel een zwak punt. Ik ben nu zeven jaar verder en nooit werd het zoals het was vóór het ongeval. Overleg met je specialist. Maar reken op "niet kort".

Wel merk ik dat je behoorlijk kunt terug opbouwen door, met inachtnemening van rust waar nodig, ook dóór te pakken indien mogelijk.

Niet altijd ontlasten maar wel respect hebben voor signalen dat het genoeg is geweest; en dat stap voor stap terug opbouwen.En jezelf voorhouden dat het een kwestie is van tijd. Het-wordt-beter! Sterkte zolang want het is een rotpijn!

De schade aan mijn poot was en is niet enkelvoudig; sommige dingen lijken niet of nauwelijks te herstellen, maar als je eenmaal accepteert dat er pijn is, blijft en zal zijn, en in mijn geval dat je voor je evenwicht bij het lopen een stok oid moet gebruiken [altijd nog beter dan het vernederende omvallen] dan is het leven met wat aanpassingen en wellicht wat farmacie nog steeds heel leefbaar. Ik denk altijd maar: het kan nog zoveel malen érger. En dan prijs ik mij gelukkig!

Ulvetana op 30-07-2014 01:50

Ha DaWolf, wat jij hebt meegemaakt is zo herkenbaar. Ikzelf ben in april 2012 gevallen over een losse tegel, even bij te vermelden, mijn beroep was postbode. Ik verstapte me en voelde mijn voet niet meer. Ik ben opgehaald door een ambulance en naar de spoedeisende hulp gebracht, daar constateerde ze dat mijn enkel gebroken was en gaf mij spalkgips en een afspraak voor de volgende week met een chirurg. Deze meneer zei dat mijn enkel niet gebroken was en haalde de gips eraf en voelde aan mijn enkel. Wat een pijn, hij deed echt zachtjes, maar de aanraking deed al verrekte zeer. Hij liet opnieuw een rontgen maken. Dit was pas arts nummer 2. Arts nummer 3 zei het zelfde, geen breuk dus moesten het mijn banden zijn, dus 2x 2weken softe banden gips en lopen maar,(zeg dit dus nooit tegen een postbode, lopen zal ze). Het werdt dus elke week nieuw gips omdat mijn voet afslankte en dan weer opzewelde of mijn voet zat scheef in het gips. maar goed na 4 weken arts nummer 4 en die vraagt wat ik om mijn voet had zitten. Ik antwoorde heel droog "bandengips, maar dat kent u beter dan ik" zegt hij tegen mij, waarom bandengips als mijn enkel gebroken is. Bovenstaande verhaal verteld, laat hij mij de 2 rontgen zien en gaaft aan waar de breuk zit, maar goed hij kan niks meer voor mij doen. Na ongeveer 2 maanden ga ik toch maar even bij mijn huisarts langs omdat mijn voet nog steeds pijn doet en ik hem bijna niet kan bewegen en vraag wat de artsen haar hebben geschreven over mijn enkel. Dezelfde tegenstrijdigheden. Ik vraag om een nieuwe rontgen, maar daar is niks meer op te zien. Ik krijg een echo van mijn banden, ziet deze arts dat mijn banden er heel mooi uitzien en er niks mee gebeurd is, maar hij vind vuile hydrops, hij denk aan kraakbeenschade en adviseert een orthopeed. Stuurt mijn huisarts mij naar een fysiotherapeut. ik denk ook goed jullie weten het beter. Op maandag ga ik langs om de verwijsbrief te brengen en hij kijkt naar mijn voet/enkel en beweegd het wat en zegt woensdag 1 afspraak. Ik ga dus die woensdag en hij ziet mijn voet enorm opgezwollen en vraagd sinds wanneer, sinds hij die maandag eraan had gezeten dus. Ik doe hier niks aan voordat ik je hele dossier hebt gekregen, ik bel je voor de uitslag. op vrijdag belt hij met de mededeling dat hij meer schade kan maken en het niet aandurft en mijn verwijst naar de orthopeed. Oke even in het kort naar december 2012, in die tussentijd is er een MRI en een botscan gemaakt. Uitslag, botoedeem en traumatische dystrofie, op naar de pijnpoli. Begonnen met Diclofenac met Omaprazol, een zalfje en vitamine C voor 2 maanden. Nog steeds pijn. Maar goed nieuws het is PD en we zijn er snel bij dus het kan genezen, ik helemaal blij, want stil zitten is niks voor mij. Diclofenac, omaprazol en het zalfje wordt omgewisseld voor Lyrica. beginnen met 2x daags 1 tablet van 75 mg. Lyrica wordt ook gegeven bij angststoornissen, het legt je zenuwstel lam. opgehoogd naar 2x daags 3 tabletten a 75 mg. even een sprongetje naar April 2013, ik krijg een soort zenuwbehandeling via mijn knie. Door de zware verdoving had ik wel geteld 3 dagen geen pijn, wat was dat lekker zeg, maar aan al het mooie komt een eind, hallo pijn. Het wordt ondertussen oktober 2013, een TENS aanvraag, binnen 2 dagen had ik hem, 3x daags een half uur, wat een genot. Als je denkt yes het is gelukt, nee dus, het kruipt naar mijn  nek toe. Wat ik niet aan jou vertelde , maar wat de artsen wel wisten is dat ik scoliose en een thoracale hernia heb, en Diabetes. Op dit moment gaat het niet goed met mijn lichaam, de laatste tijd gaat mijn lichaam op slot en moeten de krukken weer van stal gehaald worden, maar ik heb goede hoop.

gekke-ikke op 31-07-2014 16:11

hallo,

Een jaar verder weten we nog niet heel veel meer. Waar een jaar geleden gedacht werd dat ik botoedeem had denken ze nu dat ik posttraumatische dystrofie heb. Hiervoor is er ook een dystrofielaars aangemeten ( dit is een soort gipsen laars) zodat ik zonder krukken zou moeten kunnen lopen. 2september weer een afspraak bij de revalidatiearts om te kijken of het helpt en anders word het weer verder zoeken naar andere opties wat het kan zijn.

sanstip op 26-01-2015 22:07

Mijn zoontje van 11 heeft volgens de orthopeed transient osteoperose in zijn voet . Hij kan al  een half jaar niet lopen zonder pijn. Het gaat over volgens hem maar ik zie nog steeds geen enkele verbetering. Heeft iemand ervaring hiermee ?

Heere op 20-05-2015 13:09

Na het lezen van alle verhalen, voel ik mij eniszins getroost. 

Want inderdaad binnen enkele secondes verandert je leven radicaal.  met de mountaibike tegen een auto en oa ingescheurde enkelband. speelde zich af in Spanje. Goed opgevangen, keurig ingetaped met de nodige pijnstillers,maar snel daarmee  mee gestopt.

Watbik deed en doe: veel lopen met krukken,bij rusten..been zoveel mogelijk omhoog, maar vanaf het begin oefenen,mbv krukken. Nu 3 maanden  later loop ik wel weer gewoon. Ben nu even in Nederland. Gisterenl naar een uitstekende sporfysio geweest en constateerde botoedeem en ingedeukt binnengewricht( hij is  oa de fysiotherapeut van een aantal bekende topsporters en tevens goede kennis)  Ik kreeg een compliment dat mijn eigen revalidatieprogramma mijn genezingsproces zeker heeft bespoedigd. En ook het feit dat ik tot dat bewuste ongeval elke dag 5 km hardloop heeft gezorgd voor sterke botten en stevige spieren waardoor de ergste klap is opgevangen.

Ik heb oa getraind in eeen fitnes centrum en na 2 maanden voorzichtig op de loopband, steunend op de zijarmen. Ook veel fietsen, want daarmee belast je de voeten minder..maar mag een jaar lang niet hardlopen buiten ( snik) ga nu maar wielrennen...

Als ik jullie verhalen lees, besef ik opeens dat ik nog van geluk mag spreken! Ik kan lopen en veel sporten kan ik nog beoefenen. Toen ik niet kon lopen zat ik boven in Altea , dus veel trappen lopen naar boven,maar veel hulp gehad...en veel boeken gelezen...En er zijn gelukkig veel fijne mensen op deze aarde...mooi om dat te ervaren.

dank voor jullie verhalen...en....zorg ervoor dat je het heft in eigen handen hebt. Zoek de beste artsen en sportfysio. 

meetje op 26-11-2015 20:28

Ik heb precies hetzelfde ook precies hetzelfde verhaal.

Ook naar de orthopeed geweest en mri scan gemaakt

ik ben 11 jaar en het doet ook echt vreselijk veel pijn

En idd het duurt heel erg lang

Voor jou ook beterschap

Heere op 26-11-2015 20:39

Ik ben nu 9 maanden verder. Ik loop weer hard op de loopband.(10 min)  Niet te lang, want dat wordt hij wat dikker(botoedeem)Het genezingsproces verloopt traag,maar er zit wel ontwikkeling inDe fysio zei dat ik een jaar zou moeten wachten voor ik weer buiten kan hardlopen. Het is een gecompliceerde beschadiging, aan de buitenkant gescheurd en de binnenkant in elkaar gedrukt. Dat duur idd erg lang voor het genezen is...Af en toe loop ik een stukje hard. Het gaat ,maar niet te langIk wens je sterkte en beterschap. Voor jouw leeftijd is het heeel moeilijk,want je houdt van bewegen en je vriendjes ...daar kun je veel leuke dingen niet mee doen, behalve zwemmen bijvHartelijke groetHeere

Myra op 29-11-2016 16:37

Wooww...... idem diagnose na ruim 5 jaar pijn, last, trekkende voet het verlossende woord....er zit vocht in je enkelbot en ook dat was heel duidelijk te zien op de beelden van de mri.

Nou ik mag me dus ook op gaan maken voor een lange, lange, lange tijd van (hopelijk) herstel.

Pagina12
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl