Als rasechte Rashond heeft mijn hond een rasechte
Chip. 
Die kreeg ze al toen ze nog een wollige kleine
puppy was, in de schouder nabij de nek.
Dat is fijn, want niet alleen bevestigt de chip
haar identiteit bij controles, ook is de chip haar veilige weg naar mij mocht er
ooit iets calamiteiterigs geschieden.
Mijn hond is ook Akelig Snel.
Mijn oude meissie was ook snel. Maar die was tevens
breder en iets compacter dan déze jongedame, die op het eerste gezicht, bij
binnenkomst - alweer bijna twee en een half jaar geleden! - vooral heel slungelig oogde, maar mij al bij de eerste gezamelijke wandel verbaasde
en verraste met haar superieure snelheid.
Alle goden wat is die hond snel!
Een aantal weekenden geleden werd ze
onbedaarlijk ziek.
Een nacht lang sprong ik elk uur uit bed om met
haar de tuin in te rennen opdat zij haar darmen vrije uitloop kon geven.
Elk uur werd ze naarderder en
naarderder.
En tenslotte wilde ze niets meer: niet eten, niet
drinken en niet lopen. 
Wij begaven ons met spoed naar de Limburgsche
dierendokter.
Die op zaterdag gewoon open bleek, dus niet tegen
weekendtarief handelde, en waar bovendien ook boeren uit de wijdsche omtrek hun
middelen en maatregelen voor allerhande veestapelziektes haalden.
Tussen de bazen van doorgaans Behoorlijk Enorm
Grote Honden zaten varkensboeren, paardenhouders, schapenhoeders en
koegeleiders.
[In deze regio is het huisdier vaak nog een heel
echt 'werkdier'!]
Nu is De Nieuwe, zoals het een Duitse Herder
betaamt, overal een stoere binka behalve bij de dierendokter.
Zij kwam dus haarsondanks miepend en
tegenstribbelend de spreekkamer binnen.
De dierendokter had geen oog voor haar gemiep en
gepiep.
Na een blij inleidend praatje en wat bewonderend
keurwerk, tilde hij haar zonder omwegen, hoppa! op de behandeltafel.
Van pure verbazing vergat De Nieuwe dat zij bezig
was met Hevige Protesten. Gedwee liet ze zich
betasten, temperaturen en bepotelen.
"Griep" was alras de diagnose.
Fluks werden haar enkele spuiten gezet: antivirus,
antibraak, antiloopdarm.
Geen miepje of piepje ontsnapte nog aan mijn dame,
die daar volkomen op haar gemak zieligjes ziek lag te wezen.
Natuurlijk was ik bezorgd over het feit dat ze
niets meer wilde drinken, dus de dierendokter legde ons uit hoe je uitdroging,
waar mijn meissie zeker niet aan leed, kon herkennen - en trouwens, zo zei hij:
bij uitdroging kun je het ook ruiken in de bek en deze jongedame stinkt volgens mij niet maar laatikhetevenchecken - en vóór zij of wij
doorhadden wat er gebeurde, opende hij haar bek, stak zijn hoofd in de muil,
snuffelde, en constateerde opgewekt: "Zie je wel? Niks aan de hand!"
De hond zat verbijsterd als een Rataplan te
duizelen van: "Wawasda??"
Enfin. Met de griep liep het gelukkig helemaal goed
af en snel ook. De dame kreeg ook nog speciaal dieetvoer en na de griep moest
zij geruime tijd weer op gewicht komen, wat betekent: dubbel voer krijgen, en
daar maakt zij zelden bezwaar tegen.
Maar daar ter plaatse wilde men natuurlijk voor het
opstellen van de nota ook even haar chip aflezen.
De chip liet zich niet lezen.
Een tweede afleesapparaat en een tweede
afleesmevrouw werden ingeschakeld, maar: geen chip.
Dammit.
Dakenni!
Zo'n chip kan wel es wat gaan zwerven door het
lijf. Maar het lichaam verlaten, dakenni.
Het was even wachten maar afgelopen week moest ze
weer op voor de Parvo/Weil en rabiësprik en de algehele check-up in mijn
thuiswoonplaats, dus ik bracht de verdwenen chip ter sprake.
"Kan niet verdwijnen" oordeelde onze eigen
dierendokter - bij wie overigens mijn meissie vele malen minder relaxed is dan
bij die vrolijke gast waar we vanwege haar griep waren.
Ze wist hem de bril nog even rapjes te vernaggelen.
Hehe. Nu eens niet míjn brl!
Er werd opnieuw met een aflezer gezocht naar de
chip.
En opnieuw niets gevonden.
We maakten een röntgenfoto. Die chip ZOU zichtbaar
worden!
Niks. Geen chip.
Nou is mijn meissie van het levensmotto: "Geen
gevecht is een gewonnen gevecht"; ze is nog nooit in bloedige strijd geraakt met
een andere hond.
Dus door gruwelijke verwondingen kan de
chip evenmin verloren zijn gegaan.
Ik heb een theorie maar geen der artsen deelt die
kennelijk want ze controleren niet waar ik denk dat chip zich zal
bevinden.
In het puntje van haar staart!
Want weet je...
Die hond is ZO megaSNEL!!!
Die was al aan het eind van het
veld terwijl de chip nog aan het begin verkeerde!
Kon niet verder stil blijven staan dan tot: het
puntje van de staart!
Daar moet-ie dus zijn!
Maar ja....
Aangezien er dus niemand is die de chip probeert af
te lezen ergens anders dan in schouder/borstpartij, is het voor de officiëlen nu
zo dat mijn meissie géén chip heeft.
Dat is niet alleen onwenselijk maar op bepaalde
gebieden zelfs verboden.
Er moet een nieuwe chip komen. En dat moet dan weer
Vreselijk Officieel via de Raad van Beheer Op Kinologisch Gebied.
Kinologisch, eigenlijk heel logisch!
Een verhaal dus met een staartje. 
. 
.
].
. 
.
