Heb ik er meteen een nieuwe poll* aan toegevoegd. Stem .

* In de rechterbalk op deze blogsite

 

 

 

Tien jaren met mijn oude en twee jaren met mijn nieuwe meissie Duitse Herder zwierf ik op zondagmorgen door de wilde natuur van mijn stadsche omgeving.  

De kanaalroute: een uurtje langs het kanaal af, langs het golfveld, stukje bos, terug in park. Helaas werd de overzijde van het kanaal in de loop der jaren volledig volgeplempd met huizen en flatgebouwen en industrie.  

De Philipstuinen-route: een uurtje langs allereerst snelweg, dan veld, dan bos, dan park.

 

Met wat fantasie en veel lussen kon ik beide routes nog verlengen tot anderhalf uur.  

Maar dan had je het ook echt gehad.  

En de middagwandel was weer gewoon park of - bij duister en winter - wat veldjes tussen de woonwijken.  

 

Veel verder kwam ik niet want per fiets is het bereik nu eenmaal niet zo wijdsch.  

 

Nu; zoals mijn trouwe bezoekers al weten, heb ik een Lief getroffen en die Lief woont in Limburg.  

Plotseling slaan Hond en ik heel andere wegen in.  

Eén van onze eerste ontdekkingen was De Doort.  

De Doort is niet alleen een écht natuurgebied met een rijke historie en een ongelooflijke variatie; het is zelfs een gebied waar het zegt te spoken.
Maar vooralsnog dwaal ik daar niet rond bij nacht.

Bij dag is het al spectaculair genoeg!  

Je moet er bijvoorbeeld niet van de paden af gaan - en de paden zelf behelzen al het nodige kluunwerk.  
Buiten de paden raak je domweg verstrikt in gestruiksel en vast in brakke grond.

Binnen de paden kun je langs het water, door écht *boomgebeuren*; kom je uit op onverwachte akkers en mag je zomaar hekjes openen en sluiten die serieus bedoeld zijn voor dwaalgasten.

In de verte staan de paarden, soms koeien. In nog verdere verten ontdek je de torens van de dorpskerken. Een enkele observatiepost van vogelkenners of wildschouwers. Heel soms een andere hondenwandelaar. En verder ben je gelukzalig alleen.

Met heel mijn notoire reputatie van verstokt verdwaler, ben ik dolend in de Doort nog niet éénmaal de weg kwijtgeraakt. Zelfs al was ik soms éven de weg kwijt.

 

Maar het mooiste moest nog komen. Dolen door de Doort maakte me al gelukkig; er bleek een ander gebied in de buurt waar het nog vele malen mooier is!

De Meinweg.  

 

Daar hoef je geen fantasievolle lussen te maken om van een wandeling van drie kwartier anderhalf uur te maken.

Daar kun je uren dwalen zonder lus.  
Daar is het Echt Natuur!

 

De Zondagmorgenfietswandel gaat nu vaak door die Meinweg.

Ik blijf me verbazen.

Dat gáát maar dóór!

Bij elke heuvel en elke bocht dacht ik in het begin nog dat het nu wel einde verhaal zou zijn en dat de bebouwing weer zou toeslaan.

Maar neen.  

Dat gaat verder en verder!  

Soms kom je wat kuddes mensen tegen. Die bewegen zich ook door dat gebied. Soms spreken die kuddes zelfs een andere taal - Duits. En ook kwamen we eens uit bij de enclave van de Maharishi Mahesh Yogi - een prachtig kasteel. Uh, klooster.

Je zou er bijna religieus voor willen worden.

Maar vaker kom je helemaal niemand tegen   .

Niemand.

Niemand, niemand, niemand, niemand, en geen bebouwing; niets dan Natuur!



Op een frisse zondagochtend fietsten we een tikje gedesoriënteerd maar niet héél ver uit de richting over een zandpad tussen heide en bos.

In de iets verdere verte stak een beest het pad over. En nog een beest, en weer één.

Ik denk: "Bwah! Baal! Hier midden in de middle of nowhere een andere hondenuitlater met drie Rottweilers   ".

Maar de hond reageerde uitermate geagiteerd en wilde er uit alle macht achteraan! En er staken nóg eens twee van die beesten over.

Het waren everzwijnen !!!!!

We fietsten het pad af - met de hond aangelijnd inmiddels - en waar de wilde zwijnen waren overgestoken, kon je ze nog volop ruiken. De hond werd helemaal gek!

Als je wilt, kun je in de Doort en zeker in de Meinweg, uren en uren ronddolen zonder andere mensen tegen te komen en met een enorme verscheidenheid aan landschap en begroeiing.

En ja, ik wil!

De hond hád al een puike conditie; ik merk in de doordeweekse stadswandels dat haar uithoudingsvermogen en kracht inmiddels vele malen nog versterkt zijn!

 

Hier in de stad wist ik niet beter of inderdaad, Nederland is vol. Ik zie de woonwijken aangroeien aan elk gebied waar eerst nog wat natuur was.

 

Maar Nederland heeft ook Ruimte, en in die ruimte, Natuur. Échte natuur.  

Daar dwalen wij, stadshond en stadsmens. Intens gelukkig.

En ónder de modder.  

 

Ik was zo gefocused op de twééde knoop van onderen aan mijn lederen jas - een knoop die al enige tijd chagrijnig los hangt maar nog wel functioneert - dat de éérste knoop geheel en al aan mijn aandacht - en jas - ontsnapte zonder dat ik het door had gehad.

Plotseling ontbrak de onderste knoop.

Terwijl die chagrijnige tweede er nog steeds bungelt...  

 

Heb de verloren knoop niet voelen vertrekken - moet dus een geheel niéuwe knoop zien te vinden. Eentje die past bij de rest van de knopen en de jas.  

Een knoop is gewoon maar een knoop zolang die zich onnadenkend laat knopen en ontknopen.

Moet je op zoek naar "een gelijke knoop", dan beland je in een knopenuniversum waarvan je het bestaan niet had vermoed. Er zijn er duizenden! En geen twee knopen lijken hetzelfde!  

 

Dan de volgende fase: het aanzetten van de knoop.  

Net als "ramen wassen" vind ik dat een rasechte k**klus.

Ook al zijn dat allebei klussen die niet alleen zo gedaan zijn als je er eenmaal aan bent begonnen - beide zijn bovendien tot grote tevredenheid stemmend eenmaal uitgevoerd.  

 

Maar het aanzetten van een knoop op een lederen jas is een taaie aangelegenheid.  

Je moet een naald gebruiken die door het leder heen kan.

Die kan dus ook door je vinger heen   .

Heb ik van die "handige" vingerhoedjes.  

Ik weet niet voor wie z'n vingers die ooit ontworpen zijn, maar eenmaal een vingerhoedje op de vingers die ik wens te beschermen tegen de naald die door het leder moet en ik kan helemaal niets meer met de hele voorpoot.  

Dan werk ik bij voorkeur voor alles met ijzergaren. Of dat nu een scheur repareren is of een knoop aanzetten of een schapenmaag met haggis dichtnaaien. "IJzergaren" suggereert een duurzaamheid die de planeet bijkans zal overleven.

Ik leg dus klaar:

En dat ligt daar dan nog wel even.  

Want als noodoplossing helpt een veiligheidsspeld ook best!

En als ik nu héél hard fiets, dan ziet niemand dat daar een knoop ontbreekt   .

 

Nu lees ik wel eens wat over een programma getiteld "Het Beste Idee Van Nederland".  

Nou: er zou eens iemand iets moeten uitvinden om heel gemakkelijk en zonder verwondingen knopen aan lederen jassen te zetten!  

 

Kom maar op ....... laat maar zien!!  

 

Bijna geen groter geluk dan dit...

De geuren van een trage avondschemer; dauw op afgevallen bladeren, bries die de aarde tastbaar maakt -

de smaak van al wat vol en rond en volmaakt tot een einde komt   -

de weergaloos gekleurde luchten; lage zon tegen massieve wolken -  

bomen, struiken, bontgekleurde paletten van de goden -  

bedwelming der zinnen

geur, kleur, tast, smaak, het lied:

de herfst zingt de kern van het Zijn.  

 

 

Vandaag ben ik toegetreden tot het gilde der dieven.

 

Het ging per ongeluk. Maar ik had nog op mijn schreden kunnen terugkeren.  

En dat deed ik niét.  

 

Na een rondje Blokker - Etos - AH had ik drie tassen vol spullen, waaronder breekbare gloeilampen.  

Jahaa; van tijd tot tijd overvalt me nog het gloeilamphamstervirus. Heb al een kast vol peertjes met kleine en grote fitting in 15, 25, enkele 40- en bij uitzondering 60-watts.

Dan komt in het nieuws dat er weer een sterkte uit de handel is en mijn verzamelkoorts slaat hernieuwd toe.  

Ik kan vooruit met de gloeilampen tot halverwege 2034.  

 

Ik zet een tas in de linker fietstas.  

Ik zet een tas in de rechter fietstas.

Ik zet de zware tas met flessen op de bagagedrager onder de snelbinders.

En ik ontdek, verloren rechtopstaand tegen de hoek van die achterlijke blauwe hooiwagen van de AH, het stokbrood.  

 

Het stokbrood heb ik niet afgerekend!

Ik kijk naar mijn fiets.

Ik kijk naar de drukte op het plein. Het enige wat ik nu nog moet doen, is die kar terugbrengen en zo snel mogelijk naar mijn fiets terugkeren. Bij de kassa's was het druk en bij de klantenbalie ook. Met geen mogelijkheid kan ik 'snel' terug zijn bij mijn volgeladen fiets als ik me aan kassa of balie vervoeg om dat vermaledijde stokbrood naar behoren af te rekenen.

 

Maar ik zou alles weer kunnen uit- en afladen, terugzetten in die stomme kar en me aldus bij die balie vervoegen.  

 

En daar komt het moment van weloverwogen keuze.

Ik steek het stokbrood in een fietstas en breng de kar terug.  

Ik steel het stokbrood. Zonder dat daar ook maar enige nood toe bestaat!  
Ik ben nu een dief!

 

Wonderbaarlijkerwijze word ik niet staande gehouden tijdens het frummelen met dat karremuntje. Evenmin bij het wegrijden, al moet op mijn gansche verschijnen het woord D.I.E.F. hebben gestaan.  

En zelfs werd ik niet klemgereden door surveillanten der politie later die dag.

Ook al waren die in ruime getale aanwezig waar ik ook kwam!  

Thuis check ik natuurlijk of misschien op miraculeuze wijze het gestolen stokbrood alsnog op de kassabon terecht is gekomen. Maar neen.

O ja; er zijn in het verleden wel ten onrechte zaken dubbel op die bon gekomen die ik toch echt maar enkel had aangeschaft.  

Ik zou dus kunnen zeggen: dit stokbrood trekt dat soort eerdere fouten van de supermarkt recht.  

 

Maar dat zijn entiteiten van totaal verschillende ordes!  

Mij rest slechts dit.  

Een publieke bekentenis.  

 

 

In het voorbijfietsen kijk ik naar de stadsduiven in de berm.  

Eén duif ligt op de buik in het zand.

Als ik langzamer ga fietsen om te kijken waarom de duif er wat eigenaardig ligt, kijkt de duif mij aan.  

Heel even maar.

Dan legt ze de kop achterover in het zand en sterft.  

 

De volgende morgen lag ze daar nog, maar nu dood.

Ik ben gestopt voor een kleine groet.

Van verre weergalmt het urgente en doordringende gejammer van een kat.  

Kat in nood of kat die graag ergens naar binnen wil voor een hapje van het een of het ander, vóór hij weer vertrekt - wat bij katten hetzelfde is als nood.  
We lopen naar het eind van de straat; het geweeklaag komt van nog verder.

We steken over naar waar het geluid vandaan komt: het dichte stekelstruikgewas bij het sportveld.  

Ach: daar achterin, tegen het hek, zit de kleine witte uit onze wijk.  

Het is donker, dus ik kan niet zien of er sprake is van verwonding of andere malaise - mogelijk zit het beestje vast in een doornstruik.

Zat-ie niet vast of was-ie niet verwond, dan had-ie zeker en vast de poten genomen want mijn hond en die kleine witte bejagen elkaar gebruikelijk zoals het kat en hond betaamt [naar beider mening].  

 

We gaan 'm te hulp komen.  

Daartoe moet ik eerst door datzelfde dichte doorngewas tijgeren.  

De hond vindt het prima; mijn kleding minder.  

De kat heeft zijn geblèèr gestaakt vanaf het moment dat wij naar hem toe begonnen te worstelen.  

Ach; het beestje heeft zijn hoop al op ons gevestigd!  

Nog steeds kan ik niet zien waarom de kat daar niet weg kan. Zit die ene poot niet raar gebogen? Is dat schaduw, of bloed op zijn vacht?

We zijn goddomme al op een meter afstand genaderd. Als de kat. Met een grote sprong. ERTUSSENUIT NAAIT!!! Whaha, BEDOT!!!

Zelf heb ik heel wat méér moeite om weer op de stoep terug te komen   .

 

Terug op ons veldje, kijk ik de hond aan.  

Die kijkt besmuikt terug.  

"We hebben het er niet meer over", zeg ik.  

En een halve straat verder: "We hebben die kleine witte zojuist gered! Hij zat vast en door ons is hij weer los!"

 

Dat helpt.  

We vieren onze heldendaad thuis, met een puike Scotch en een knaagstaaf. De Scotch is voor mij, uiteraard.  

Mijn tweede boodschappenlijstje van vandaag was simpel genoeg:

 

Die oven is helaas nodig omdat de thermostaat van mijn pas twee decennia oude oven het onlangs begeven heeft en alleen nog maar heel laag of heel hoog wil vlammen. Enige dagen daarna viel de knop in enkele stukken uiteen; helemaal vergaan. Heb nog reddingspogingen ondernomen met ducktape en bisonkit maar helaas.  
Dus nu draai ik de oven aan en uit met de waterpomptang. Om ongeveer te weten waar stand "uit" is, had ik een stukje tape met een streep op wat resteert van de knop geplakt, maar na twee keer was dat al volkomen vernaggeld.
Nu test ik dus even of de oven daadwerkelijk "uit" is door er de gasaansteker naast te houden, en een half uur later nog eens.

Niet optimaal en potentieel slecht voor de hond [als het 'boem' doet] dus: er moet een nieuwe oven komen, want ik gebruik dat ding vrijwel dagelijks.  

 

De tennisbal is voor de hond   . We hadden er laatst eentje op het veld gevonden waar ze nog een week mee heeft rondgestuiterd voordat ie werd stukgereten. Alle ballen die ik sindsdien heb gekocht, zijn de verkeerde: die hebben een slap buitenkantje en een zwartrubberen binnenkant die al bij de eerste bijt uit elkaar valt.

 

Het graszwiepding is de navulling van die ellendige draadzwieper. Gezien de gesteldheid van mijn grasmat... zeg maar kuilenveld... is het onmogelijk het gras te maaien met een reguliere maaier, maar die ()*&^%$#@!!ellendige draadzwiepers !!! drijven de meest geduldige nog tot waanzin [en ik behoor niet tot de meest geduldigen].   Ze behoren vanzelf door te rollen zodat je steeds voldoende draad hebt om door te gaan. In de praktijk blijft de draad zo ongeveer na een meter maaien steken. Dan moet je stoppen, het doosje openen, de draad afwikkelen, terugsteken, en verder. Tot de volgende meter...

Vorig jaar moest ik een nieuwe draadzwieper kopen en nam toen een twee tientjes duurderde in de veronderstelling dat die wél zou blijven voortgaan. Niet dus. Ik heb nu enkel voor twee tientjes meer ergernis.  

Maar het gras groeit alweer tot ongekende hoogten, dus we moeten wel.  

 

De brievenbusklep... erfenis van m'n ouwe hond...   dat was een onverbeterlijke brievenbus-aanvaller. Er stond standaard een hekje tussen voordeur en hond, maar niet standaard genoeg  .

Alle benodigdheden zou ik ongeveer bijeen moeten treffen op een naburig industrieterrein.  

Welgemoed begeef ik me allereerst naar tuincentrum annex doe-het-zelf-toko.

Met een groot spandoek wordt daar aangegeven dat er verbouwd wordt. Maar: tijdens de verbouwing zijn wij gewoon open!  

 

Ja; open inderdaad.  

Maar de hele toko staat bijkans léég!  

Geen deuren; dus ook geen brievenbuskleppen.

Geen tuinafdeling, dus ook geen zwiepnavulling.  
Geen dierenafdeling en o horror, die komt er ook niet meer

Mmokay........naar de ovenwinkel dan maar!

 

Via een levensgevaarlijke oversteek bereik ik het gebied waar de ovenwinkel is... was...???  
Geen oventoko te bekennen!

Ik fiets het halve industrieterrein af tot ik in the middle of nowwhere besluit dat neen, er echt geen ovenwinkel meer aanwezig is hier, en keer terug.  

Blime.  

Weet je wat   ... ik ga de speelgoedwinkel in voor de tennisballen!

 

Nou; ik had een geweldige tijd in de speelgoedzaak, dat zeker! Man, wat een geinig spul verkopen ze tegenwoordig voor die kids. En wat een hoop overbodige zooi ook, maar dat terzijde. Ook raakte ik helemaal in verwarring vanwege een hele hoek met verkleedspullen; huh, het is toch nog lang geen carnaval?  

Maar ik vond de tennisballen.  

En ik vond de badeendjes!!  

 

Wel, nou, kijk... er moest nodig een badeendje komen in het badje van de hond want de badkikker heeft ze nogal gemutileerd. En ik vind die eendjes erg grappig .

In badeendjes blijk je evenveel keus te hebben als in chips bij de supermarkt.  

Ik vond twee geinige eendjes voor de hond   .

Ennuh... ik nam ook twee eendjes mee voor mezelf   .

Nou heb ik geen bad, dus technisch gesproken zijn dat nu doucheeendjes!  

Zo kwam ik dus na weer een lange zwerftocht thuis met drie tennisballen en vier badeendjes.

En de oven, ach, die draai ik nog wel even aan met de waterpomptang!