Wolfsblog
Laatste artikelen

 

Waarde lezer,
 
Bij deze zet ik een punt achter Punt.nl.
 
Je bent van harte welkom op mijn nieuwe blogsite: Wolfsblog.
 
Hier op Punt blijven de oude artikelen staan. Nieuwe artikelen worden vanaf heden uitsluitend gepubliceerd op Wolfsblog.
 
Ik hoop jullie daar weer te ontmoeten!
 
Wolf



Reacties (3)

 

In wat wij hier graag eufemistisch omschrijven als "een best wel stevig briesje" worstel ik met poststukken, fietstassen en postfietsenstandaard. 
Gaarne alles bijeen houden ongeveer waar het hoort. En droog! 
Ik zeg hoera voor de uitvinder van het postelastiek!
Even verderop zie ik een zeer fragiele dame het hofje binnen schuifelen.
Voet voor voet, sterk leunend op een stok.
Smal en breekbaar. 
Terwijl ik tracht mijn huis-aan-huis-tas tegen de storm in te hersluiten, komt aan haar voettocht een eind. Ze blijft wankelend staan.
Ach zo breekbaar en smal oogt zij.
Dan roept ze. 
"Postbode?"
Ik gooi mijn bundel terug in de fietstas en snel naar de dame toe. 
 
Steeds als iemand mij op mijn ronde aanspreekt, is mijn eerste gedachte:  "O nee! Heb ik iets fout gedaan? Issie boos?" 
De opluchting daarna is meestal groot, want het merendeel der lieden dat postbezorgers aanspreekt, heeft vooral behoefte aan wat aandacht; een praatje, een optimistische kijk op de wereld in het algemeen en hun vaak wat kleinere leefwereld in het bijzonder. "Het weer" is doorgaans leitmotiv in zulke conversaties. Ik ben daar goed in, want ik spreek pas van "slecht weer" als de temperatuur boven de 28 klein nulletje cee komt of je geen stap kunt zetten zonder al je botten te breken door gladheid. Gelukkig heb ik geen van beide condities al meegemaakt als postbezorger. Ik heb wel al heel wat opstapjes en hellinkjes gezien waar ik in echte winters goede kansen ga maken op hilarische uitschuivers. In ieder geval, ik ben dus een behoorlijk positief ingesteld persoon als het gaat om klimatologische omstandigheden op wijkgebonden basis. De aansprekers zijn doorgaans wat minder optimistisch van aard. Die kan je al blij maken door alleen maar te zeggen dat het allemaal reusachtig meevalt en ook dat de zon alweer bijna doorbreekt.
Maar dit terzijde. 
 
Zij riep mij. "Postbode?" 
Als een dor riet in de wind staat zij stil te wachten tot ik er ben.
"Wilt u mij helpen?"
"Welgaarne! Wat kan ik voor u doen?"
 
Zij wilde een stukje gaan lopen. Het waaide veel harder dan zij had verwacht. Zij kon niet tegen de wind in verder, en evenmin tegen de wind in terug. Maar terug wil zij, en ze is een beetje bang. 
 
Zij geeft mij haar stok en ik bied haar mijn arm. 
Voet voor voet gaan we terug naar haar voordeur.
"Nu kom ik wel binnen" zegt ze. Bedankt me. Verexcuseert zich voor het oponthoud. 
"Geen dank! Zeer graag gedaan!" 
En toch een goede dag gewenst, ondanks de storm, ondanks het binnen moeten blijven. Morgen zal het beter zijn; geloof me!
 
Ik keer terug naar mijn postbezorgersfiets. Ik weet inmiddels hoe die neer te zetten zodat bij stevige briesjes dat *** niet de hele ****in' tijd omdondert én ik ken mijn wijk inmiddels goed genoeg om niet in epische dwaaltochten te verzeilen wanneer, toch omgedonderd, mijn hele loop door elkaar valt. 
 
De dag dat de Kennedymars door mijn wijk kwam, stormde het ongekend hard. Mijn overvolle fiets - het was een hah-dag - donderde herhaalde malen om aan het begin van mijn loop. Pal voor de neuzen van de toeschouwers en EHBO-gedienstigen. Ik kreeg "hulp" van een omwonende, die de hele volgorde tot een lachertje maakte. Ik zei nog "U bent té goed voor mij, dit had nou echt niet gehoeven!" maar zij vatte dit op als compliment waar ik eigenlijk bedoelde te zeggen dat dit dus echt niet had gehoeven en sterker nog, liever niet was gedaan. 
Maar dit terzijde. 
 
De zeer fragiele dame met de stok, zij is een van de mooiste momenten van mijn nog jonge postbezorgersbestaan. 
Niet eens zo lang geleden liep ik zelf met stok. 
Oké, het is dan misschien wat extreem om daarna meteen maar postbezorger te worden.
Maar momenten als deze maken me extra gelukkig. 
 
Reacties (5)

 

Bouwmarkt "De vrolijke Flierefluiter" is weer geopend!
Net als voorgaande jaren een groot succes en.... met breder assortiment dan ooit tevoren.
Vooral de voorraad hondenharen is niet áán te slepen!
Trouwens, ook de omringende brasserieën doen gouden zaken.
 
 
 
Reacties (3)
 
 
Vandaag voor het laatst op puppybezoek geweest.
Over twee weken mag Ellert mee naar ons!
 
 
 
 
De eerste blauwe plekken van ongenadig scherpe puppytandjes in mijn arm.
Her & der in huis benchjes, draagrugzak, fietsmand, voerbakken, speeltjes, riemen.
Alles in poppenhuis-formaat.
De riem die ik zelf uitkoos, bleek véél te breed en zwaar en werd onder hard gelach teruggehangen en verruild voor een lijntje en bandje waar volgens mij een cavia mee kan worden uitgelaten.
Onze Duitse herder weet nog van niets.... of misschien ook wel... De geur van het jonkie kent ze inmiddels.
Spannend!
Eerst maar even op vakantie. "Nog met ons drieën."
Of zoals wij hier graag uitroepen:

"JAJA!! Het komt nu wel héél dichtbij!!!"
 
Waarna we over de vloer rollen van het lachen.
Maar dat zal wel weer auti-humor zijn?
 

 




Reacties (5)

 

Een [pre]middeleeuws dorp te midden-Limburg. 
Rustieke omgeving. Prachtige oude boerderijen. Stallen, maneges, paardenpensions, stoeterijen. 
Maar ook: vervallen schuren, roestende werktuigen. Vrijstaande herenhuizen. Landbouwwerktuigen in het groot. "Landelijke luchtjes". 
Paarden. Véél paarden. Schapen, vrije vogels, wat runderen. Damherten op het veld. Buizerds, valken, kiekendieven, zwaluwen, reigers. Wilde en tamme ganzen. 
Dorpse rust. Een dorp dat strekt van sportterrein tot natuurgebied tot voorbeeldboerderij tot boerderijwinkel en alles wat daartussen valt. 
Nieuwbouw ook; goed verborgen nieuwbouw: een hof, twee hoven; als je niet wist dat het bestond, had je niet in de gaten gehad dat het er was. 
Beeld je in de geuren, de kleuren, de diversiteit, de ruimte, de stilte en wat er aan lawaai voorbij kan komen. 
 
Plaats in dit beeld een vrolijke postbezorger op een fiets. 
 
Die postbezorger: dat ben ik! :O}}}
 
Reacties (6)

 

Voor mijn nieuwe baan* is het zeer gewenst dat ik word aangesloten op een groepsapp.
Voor een groepsapp heb ik een smartphone nodig. 
 
Nu was ik daar al over aan het peinzen. 
Ik had namelijk gezien dat er een app is waarmee je zó de sterrenhemel kunt determineren. Je hoeft je smart maar te richten op de sterren en hoppa, alle informatie direct daar. 
Als ze dat nou ook nog uitbreiden met flora en fauna?!
 
Dus ik ging er voor. 
Twee dagen later was de smartfoon in huis.
 
Het toeval wilde dat de komst van de foon samenviel met een tijdelijke afwezigheid van mijn lief en dát is hier de smartfoon-expert. 
Ik ben nog maar net het tijdperk van de vaste telefonie ontstegen.
 
Ik nam mij voor om alle ins & outs van de nieuwe techniek onder de vingers te hebben nog vóór terugkomst van de expert en deze flabbergasted over mijn vernuft te doen staan. 
Even handleiding downloaden - 52 pagina's?! - want aan het meegeleverde floddertje heb je niets. 
Handleiding lezen. Zo, aan de slag. 
 
Not. 
 
Kennelijk loop ik al zo ver achter dat niveau "absoluut nul" niet meer bestaat in de wereld van de smartfoon. 
Aan? Uit? Hoe frot ik die simkaart er goed in? Hoe zet ik dat geluid ZACHTER!!!!? Hoe krijg ik een plaatje wat niet meer verandert? Zodat ik mijn eigen smart herken als ik 'm aan zet? En waarom zit dat hoesje verkeerd om waardoor ik elke keer opnieuw de smart op zijn kop vast blijk te hebben bij openen? 
 
Ik leg de smart terzijde.
Af en toe kijken wij elkaar aan, maar van toenadering zou ik niet willen gewagen. 
 
Ik doe weer een poging. Eens even zo wat rondrommelen met de knopjes en zien wat er gebeurt. 
 
Zit ik ineens met het alarmnummer van de politie te bellen!!!
Geen idee waar de uit-knop zit van de belfunctie!
Dan maar totale shut-down. En bevend onder de bank. Zometeen staan de wouten hier met een vette bon wegens ongeoorloofd alarmnummers bellen. 
 
NI ZO SMART! Het voelt of op mijn voorhoofd met grote letters X ONGESCHIKT wordt geschreven. 
En daarna de grote vraag. Hoe had ik dat kreng nou áán gekregen? 
 
Ahhhhhhhhrgh.
Neen dat gaat niks worden tussen ons. 
 
Maar. Dan slaag ik er zowaar in om een sms te versturen. Mail te installeren. Whatsapp te installeren! Een whatsapp te versturen naar een proefpersoon. 
Zou het dan toch...? :O}
 
Ik installeer meteen een nightsky-view-app. Yeeha, universe, open your secrets!
 
Die nacht loop ik met de hond en de smart. De app staat aan. De app maakt hinderlijk herrie. Kennelijk menen de makers van die app dat je de sterrenhemel alleen goed kunt bekijken als er een soort soundtrack meespeelt. Waardoor ik als een wandelende juke-box door het veld ga.
Enfin. Ik richt mijn smart op de hemel en kijk verwachtingsvol op het scherm om te zien welke constellatie ik in beeld heb. 
Is het ding vastgelopen :O\\. Enkel die muzak werkt nog. 
 
Nog nooit zo weinig sterren gezien als deze wandel met de smart. 
 
Smart ligt op de tafel nu.
Een flink eind van mij vandaan. 
 
Misschien wordt het nog ooit wat tussen ons. 
 
 
 
*daarover een volgende keer meer.  

 

Reacties (5)



Oogjes open nu.






Reacties (9)
 
 
Ze begint iets te vermoeden, vermoed ik. 
Dat er een ander is. 
Dat daar veel over nagedacht is en wordt. Er plannen zijn en budgetreserveringen.
Afspraakjes. 
Thuiskomsten met de geur van die ander aan je kleren. 
Dromen zelfs. Dromen van die ander.
Maar ook dromen van deze twee samen. 
 
Ahhhh.....
En nog iets.... 
Die ander is: 
 

 
Ofteweeeeeellllllllll: teckel!
 
Hij weet nog niet dat - ie Ellert gaat heten. 
Hij weet nog niet eens dat er een wereld is buiten de veilige warmte van zijn moeder en broertjes.
 
Vandaag waren we op puppybezoek. 
Over 8 weken mag - ie mee! 
 
 

Reacties (11)
 
Hadden we voorgaande jaren een beschaafde sperwer vrouw rond de tuin die nu en dan eens een musje ving - wat altijd wel voor enorm rumoer in haag en kippenren zorgde - de afgelopen maanden werd de tuin geteisterd door een dolle sperwer man.  
Waar het vrouwtje op korte afstand zat te wachten, observeren en dan in één flitsende beweging toesloeg, ging de sperwer man actief op jacht. 
De haag in. Onder de struiken en haag fouragerend. In de boom. 
Die sloeg met gemak drie mussen op een dag.
 
We gunnen zowel onze mussen als onze sperwers een goed leven, maar als het in dit tempo door was gegaan, zouden we ten tijde van de jaarlijkse vogeltelling niets meer te tellen hebben behalve 1 sperwer
 
En ik maar denken dat alleen de mens zo dom is om zijn eigen voorzieningen om zeep te helpen door vraatzucht. 
 
De mussen vertrokken. 
De merels en de mezen ook. 
De roodborst.
De houtduiven, tortelduiven. 
 
Toen was het stil in de tuin. 
 
Stil in de haag. 
 
 
 
 
De sperwer bleef weg. Er was geen prooi meer te bekennen.
 
Nog bleef het stil. 
 
De voedersilo, de vetbollen, de pinda's: niets werd genomen, alles bleef vol. 
 
Enorme stilte.
 
 
 
 
En dan, als het ontwaken van de wereld bij een bloedstollend mooie zonsopkomst, kwam er een mus. 
 
Later kwam er nog een musje bij. 
 
Dat at nog niks, dat kwam alleen maar even kwartiermaken. 
 
Stilaan kwamen er meer mussen terug. We zagen met vreugde onze herkenbare dierbaren. Hoera, daar is de witte, die heeft overleefd!  Daar heb je die! En daar is die andere! 
En net zo plotseling als het stil geworden was, kwam de haag weer tot leven, gevuld met mussen, merels. De roodborst!!
 De duiven vechten hun duivenoorlogen weer uit, de mussen vallen als regen uit de haag op de voederplank, de merels plukken een peer leeg in anderhalve dag. 
Alles leeft, alles eet, alles is vervuld van levensvreugde. 
Ook de Catootjes benutten weer hun hele ren in plaats van alleen het deel onder het net. 
 
De sperwer zien we niet meer. 
Ik vind dat niet erg. 
Dat vrouwtje, dat gedroeg zich goed. Dat poseerde ook mooi voor de camera en vrat ons de haag niet leeg
Dat mannetje van d'r, ik begrijp niet wat ze in die stormtrooper ziet. 
Door zijn agressie en vraatzucht verjoeg hij juist alle prooi. 
Poseren deed hij helemaal niet, ik heb geen enkele goede foto van hem. 
Sorry hoor, maar zo maak je geen vrienden!
 
 
 
Reacties (5)

 

Na het vertrek van de bonte haan, de genderdysfore hen en een witte haan hadden we drie halfwassen kuikens over in de ren. 
We bezagen ze met hoop en vrees. Zou het nu gedaan zijn met de kuikenruilreidans? 
 
Dat scharrelde dat het een lieve lust was. 
Dat scharrelde zó lustig, dat van mijn oorspronkelijke idee de Catootjes volledig vrij in de tuin te laten scharrelen, alras teruggekomen moest worden. 
Catootjes scharrelen alles kapot en vreten het gelijk. 
De ruimte werd derhalve omheind, maar ruimhartig. 
 
We hadden er ééntje bij, dat was een ware ontsnappingskunstenaar. Cato Hounini.  
Was die eenmaal buiten, dan volgden ook de anderen. Kippen zijn zeer sociaal. Ze doen álles samen. 
Hounini was een geboren leidster. 
Neen. 
Hounini was... een haan. 
Maar een bescheiden haan. 
Een pluizige, verlegen puber met een zachte kukel. 
Dat kraaide ook niet de ganse dag door; slechts enkele momenten van de dag. En die dagen begonnen voor Hounini ook niet te vroeg. Aan wat andere hanen in de omgeving deden, had hij geen boodschap. Relax!
 
Hounini kreeg een beetje een hanekam, en wat veren aan de staart, maar nog niet een fractie van de uitbundige verentooi die onze genderdysfore had gehad. 
De twee Catootjes adoréérden hem. 
En hij, van de weeromstuit, groeide in zijn rol. Hij werd beschermer, verzorger, leider. Hij bracht zijn hennetjes naar lekkere wormen. Ging ze vrolijk voor op de weg naar buiten de ren. Riep ze naar binnen als dat nodig was. Hounini was een goede haan. 
Het kraaien bleef bescheiden maar een ritueel begroeten van de nieuwe dag, op het nokje van de kippenren, hoorde er bij. 
En bij zon werd op het dak gezonnebaad. Hounini in het midden, Catootje links, Catootje rechts van hem. 
 
Er waren dreigementen. We mochten geen ontsnapte kippen meer ophalen bij de boze buurman: wat-ie op het erf kreeg, ging de pan in. 
Onze ren werd volledig overspannen met een net. Een enorme operatie, en nog was het spannend of Hounini niet weer een gaatje vond. 
"Die haan moet weg."
 
Wij zaten in zak & as. 
Eerst de tingeltangel, dan de mussen, dan de haan, maar wat als er dan weer een hen komt die te luidruchtig blijkt? 
Bovendien: die dreigementen. 
En er was dat duivenlijk, dat plotseling, van de ene minuut op de andere, midden op de tegels lag, slechts een klein sneetje in de nek, geen bloed, wel lijkstijf dus helemaal niet zojuist gepakt door een of ander roofdier - neen, een dode duif als een Camorra paardenhoofd. 
Er waren afgekloven kippenbotjes die ik in de kippenren vond.
Waar hield dit op? En als we opnieuw toegaven: wat zou het volgende zijn? 
En nog veel erger: de man hoeft zijn gehoorapparaat maar uit te zetten of hij hoort helemaal niets meer. 
Hij wil zich ergeren. Hij wil boos zijn. Hij zal niet stoppen en er zal na dit weer iets anders volgen. 
[Het kon ook anders: een andere nabuur vertelde ons het zo leuk te vinden om het haantje te horen kraaien.]
 
Wij besloten om Hounini te laten waar hij was. Onze Catootjes waren dolverliefd op hem, het deed hen goed, Hounini was een rustige haan met een zachte stem. 
 
Op een niet te vroege morgen half december zat hij samen met zijn meisjes op het dak de ochtend te verwelkomen.
Kukelekuuuuuu! Kuhukelekuuuuuuu! 
Midden in een kukel stopte het.
Kuke-.
Een enorme paniek brak uit in de ren. 
Wij stoven naar buiten. Twee hennen waren ontsnapt. "Kippen los!!!!" En toen zag ik Hounini.
Hounini was dood. 
 
Een klein beetje bloed aan de kop, verder niets.
 
Wij brachten Hounini naar de dierenarts voor onderzoek naar zijn plotselinge dood. 
Wij kregen een buisje met daarin een kogeltje van een luchtdrukpistool. 
Zoals, bijvoorbeeld, de boze buurman bezit en waar hij veelvuldig mee oefent. 
 
De meisjes van Hounini hebben wekenlang gerouwd. 
Op het dak zitten doen ze nooit meer. 
De kennis dat het dak een gevaarlijke plaats is, hebben ze ook overgedragen aan volgende Catootjes. 
 
Eén keer zag ik Catootje Diva nog eens even op het nokje zitten.
Ze zat daar, en je zag dat walnotenbreintje werken. 
 
Er was iets met dit dak. Maar wat
 
Heel lang bleef ze daar niet zitten. 
 
 
 
Reacties (5)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl